Nowa Biblia Gdańska
Ewangelia Marka 15
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A przez rano przedniejsi kapłani uczynili naradę ze starszymi, z uczonymi w Piśmie i całą radą, po czym związali Jezusa, odprowadzili go oraz wydali Piłatowi.
A zaraz rano naradziwszy się przedniejsi kapłani z starszymi i z nauczonymi w Piśmie i ze wszystką radą, związali Jezusa, i wiedli go, i podali Piłatowi.
Wczesnym rankiem naczelni kapłani, naradziwszy się razem ze starszymi, uczonymi w Piśmie i całą Radą, związali Jezusa, odprowadzili go i wydali Piłatowi.
Więc Piłat go zapytał: Ty jesteś królem Żydów? Zaś on, odpowiadając mu, mówi: Ty się wypowiedziałeś.
I pytał go Piłat: Tyżeś jest król Żydowski? A on mu odpowiadając rzekł: Ty powiadasz.
A Piłat zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów? On mu odpowiedział: Ty sam to mówisz.
A przedniejsi kapłani wiele go oskarżali; ale on nic nie powiedział.
I skarżyli nań przedniejsi kapłani o wiele rzeczy: (ale on nic nie odpowiedział.)
I oskarżali go naczelni kapłani o wiele rzeczy, ale on nic nie odpowiedział.
Zaś Piłat znowu go pytał, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? Patrz, jak wiele świadczą przeciwko tobie.
Tedy go zasię pytał Piłat, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? Oto jako wiele rzeczy świadczą przeciwko tobie.
Wtedy Piłat znowu go zapytał: Nic nie odpowiadasz? Zobacz, jak wiele zeznają przeciwko tobie.
A Jezus nic nie odpowiedział, tak, że Piłat się dziwił.
Ale Jezus przecię nic nie odpowiedział, tak iż się Piłat dziwował.
Jezus jednak nic nie odpowiedział, tak że Piłat się dziwił.
Lecz na święto wypuszczał im jednego więźnia; tego, o którego prosili.
A na święto zwykł im był wypuszczać więźnia jednego, o którego by prosili.
Na święto miał on zwyczaj wypuszczać im jednego więźnia, o którego prosili.
A był jeden, zwany Barabaszem, związany ze współwinnymi rozruchów, którzy w zamieszkach popełnili morderstwo.
I był jeden, którego zwano Barabbasz, w więzieniu z tymi, co rozruch czynią, którzy byli w rozruchu mężobójstwo popełnili.
A był jeden, zwany Barabaszem, więziony wraz z buntownikami, którzy podczas rozruchów popełnili zabójstwo.
Więc lud wystąpił, zawołał i zaczął prosić, aby im czynił jak zawsze.
Tedy lud wystąpiwszy i głosem zawoławszy, począł prosić, żeby uczynił tak, jako im zawsze czynił,
I tłum zaczął wołać i prosić, żeby zrobił to, co zawsze dla nich robił.
Zaś Piłat im odpowiedział, mówiąc: Chcecie, wypuszczę wam króla Żydów?
Ale Piłat im odpowiedział, mówiąc: Chcecież, wypuszczę wam króla Żydowskiego?
Lecz Piłat im odpowiedział: Chcecie, abym wam wypuścił króla Żydów?
Gdyż wiedział, że przedniejsi kapłani wydali go z zawiści.
(Wiedział bowiem, iż go z nienawiści wydali przedniejsi kapłani.)
Wiedział bowiem, że naczelni kapłani wydali go z zawiści.
Zaś przedniejsi kapłani podburzyli tłum, aby im raczej wypuścił Barabasza.
Ale przedniejsi kapłani podburzali lud, iżby im raczej Barabbasza wypuścił.
Ale naczelni kapłani podburzyli tłum, żeby raczej wypuścił im Barabasza.
A Piłat, znowu odpowiadając, mówi im: Zatem co chcecie abym uczynił temu, którego nazywacie królem Żydów?
A odpowiadając Piłat, rzekł im zasię: Cóż tedy chcecie, abym uczynił temu, którego nazywacie królem żydowskim?
A Piłat znowu im odpowiedział: Cóż więc chcecie, abym uczynił z tym, którego nazywacie królem Żydów?
Ale oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!
A oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!
A oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!
Zaś Piłat im powiedział: Co bowiem, złego uczynił? Ale oni mocniej zawołali: Ukrzyżuj go!
A Piłat rzekł do nich: I cóż wżdy złego uczynił? Ale oni tem bardziej wołali: Ukrzyżuj go!
Wtedy Piłat zapytał: Cóż on złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej wołali: Ukrzyżuj go!
Więc Piłat, chcąc uczynić satysfakcję tłumowi, wypuścił im Barabasza, a Jezusa ubiczował i wydał, aby został ukrzyżowany.
A tak Piłat, chcąc ludowi dosyć uczynić, wypuścił im Barabbasza, a Jezusa ubiczowawszy, podał im, aby był ukrzyżowany.
Piłat więc, chcąc zadowolić tłum, wypuścił im Barabasza, a Jezusa ubiczował i wydał im na ukrzyżowanie.
A żołnierze zaprowadzili go do wewnątrz dziedzińca, to jest do pretorium, i zwołują całą kohortę.
Lecz żołnierze wprowadzili go do dworu, to jest do ratusza, i zwołali wszystkiej roty.
Żołnierze wprowadzili go do sali, czyli do ratusza, i zwołali cały oddział.
Stroją go także szkarłatem oraz po upleceniu, wkładają mu wieniec cierniowy.
A oblekłszy go w szarłat, i uplótłszy koronę z ciernia, włożyli nań;
Potem ubrali go w purpurę, a uplótłszy koronę z cierni, włożyli mu na głowę.
Zaczęli go też pozdrawiać: Bądź pozdrowiony królu Żydów!
I poczęli go pozdrawiać, mówiąc: Bądź pozdrowiony, królu żydowski!
I zaczęli go pozdrawiać: Witaj, królu Żydów!
I trzciną bili jego głowę, opluwali go, i kłaniali mu się zginając kolana.
I bili głowę jego trzciną i plwali nań, a upadając na kolana, kłaniali mu się.
Bili go trzciną po głowie i pluli na niego, a upadając na kolana, oddawali mu pokłon.
A kiedy go wyśmiali, rozebrali go ze szkarłatu oraz ubrali go w jego szaty. I go odprowadzają, aby go ukrzyżować.
A gdy się z niego naśmiali, zewlekli go z szarłatu, i oblekli go w szaty jego własne, i wiedli go, aby go ukrzyżowali.
A gdy go wyszydzili, zdjęli z niego purpurę, ubrali go w jego własne szaty i wyprowadzili na ukrzyżowanie.
Zmuszają także pewnego przechodnia, idącego z pola Szymona Cyrenejczyka, ojca Aleksandra i Rufusa, aby poniósł jego krzyż.
Tedy przymusili mimo idącego niektórego Szymona Cyrenejczyka, (który szedł z pola,) ojca Aleksandrowego i Rufowego, aby niósł krzyż jego.
I przymusili przechodzącego obok niejakiego Szymona z Cyreny, który szedł z pola, ojca Aleksandra i Rufusa, aby niósł jego krzyż.
A prowadzą go do miejsca nazywanego Golgota, co jest tłumaczone Miejsce Czaszki.
I przywiedli go na miejsce Golgota, co się wykłada: Miejsce trupich głów.
I przyprowadzili go na miejsce zwane Golgotą, co się tłumaczy: Miejsce Czaszki.
Dawali mu też pić wino zaprawione mirrą, ale on nie przyjął.
I dawali mu pić wino z myrrą; ale go on nie przyjął.
Dawali mu do picia wino z mirrą, ale go nie przyjął.
I go ukrzyżowali, rozdzielając jego szaty oraz rzucając o nie los, co kto miałby wziąć.
A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili szaty jego, miecąc o nie los, co by kto wziąć miał.
A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili jego szaty, rzucając o nie losy, by rozstrzygnąć, co kto ma wziąć.
A była trzecia godzina, kiedy go ukrzyżowali.
A była trzecia godzina, gdy go ukrzyżowali.
A była godzina trzecia, gdy go ukrzyżowali.
Był też wyryty nad nim tytuł jego winy: Król Żydów.
Był też napis winy jego napisany: Król żydowski.
Był też napis z podaniem jego winy: Król Żydów.
Nadto ukrzyżowali z nim dwóch rozbójników; jednego z prawej, a drugiego z lewej jego strony.
Ukrzyżowali też z nim dwóch zbójców; jednego po prawicy, a drugiego po lewicy jego.
I ukrzyżowali z nim dwóch bandytów, jednego po prawej, a drugiego po jego lewej stronie.
Więc wypełniło się Pismo, mówiące: Z niegodziwcami jest policzony.
I wypełniło się Pismo, które mówi: Z złoczyńcami jest policzony.
Tak wypełniło się Pismo, które mówi: Zaliczono go w poczet złoczyńców.
A ci, co obok przechodzili mu bluźnili, kiwając swoimi głowami oraz mówiąc: Ej! Ty, co obalasz Świątynię i budujesz ją w trzech dniach!
A ci, którzy mimo chodzili, bluźnili go, chwiejąc głowami swemi a mówiąc: Ehej! który rozwalasz kościół, a we trzech dniach budujesz go!
A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili mu, kiwając głowami i mówiąc: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz;
Uratuj sam siebie i zstąp z krzyża!
Ratuj samego siebie, a zstąp z krzyża!
Ratuj samego siebie i zejdź z krzyża!
Podobnie przedniejsi kapłani z uczonymi w Piśmie, wyśmiewając się między sobą, mówili: Innych uratował, a samego siebie uratować nie może.
Także też i przedniejsi kapłani naśmiewając się, jedni do drugich z nauczonymi w Piśmie mówili: Innych ratował, a siebie samego ratować nie może;
Podobnie naczelni kapłani wraz z uczonymi w Piśmie, naśmiewając się, mówili między sobą: Innych ratował, a samego siebie uratować nie może.
Niech teraz Chrystus, król Israela zstąpi z krzyża, abyśmy zobaczyli i uwierzyli. Także mu urągali ci, co zostali razem z nim ukrzyżowani.
Niechże teraz Chrystus on król Izraelski zstąpi z krzyża, abyśmy ujrzeli i uwierzyli. Ci też, co z nim byli ukrzyżowani, urągali mu.
Niech Chrystus, król Izraela, zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy ujrzeli i uwierzyli. Urągali mu także ci, którzy byli z nim ukrzyżowani.
Zaś gdy była szósta godzina, w całym kraju stała się ciemność, aż do godziny dziewiątej.
A gdy było o godzinie szóstej, stała się ciemność po wszystkiej ziemi, aż do godziny dziewiątej.
A gdy była szósta godzina, ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej.
A o dziewiątej godzinie Jezus zawołał wielkim głosem, mówiąc: Eli, Eli, lama sabachthani? To jest, tłumacząc: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?
A o godzinie dziewiątej zawołał Jezus głosem wielkim, mówiąc: Eloi! Eloi! Lamma sabachtani, co się wykłada: Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?
O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachthani? co się tłumaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?
A niektórzy z obok stojących, kiedy to usłyszeli, mówili: Oto woła Eliasza.
A niektórzy z tych, co tam stali, usłyszawszy mówili: Oto Elijasza woła.
A niektórzy ze stojących tam ludzi, usłyszawszy to, mówili: Woła Eliasza.
I ktoś podbiegł, napełnił gąbkę octem winnym, włożył ją na trzcinę, i dawał mu pić, mówiąc: Pozwólcie, patrzmy czy Eliasz nadchodzi, aby go ściągnąć.
Zatem bieżawszy jeden, napełnił gąbkę octem, a włożywszy ją na trzcinę, dawał mu pić, mówiąc: Zaniechajcie, patrzmy, jeźli przyjdzie Elijasz, zdejmować go.
Wtedy ktoś podbiegł, napełnił gąbkę octem i włożywszy na trzcinę, dał mu pić, mówiąc: Przestańcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby go zdjąć.
Zaś Jezus zawołał wielkim głosem i oddał ducha.
A Jezus zawoławszy głosem wielkim, oddał ducha.
A Jezus zawołał donośnym głosem i oddał ducha.
Rozerwała się także na dwoje zasłona Świątyni, od góry aż do dołu.
I rozerwała się zasłona kościelna na dwoje, od wierzchu aż do dołu.
I rozerwała się na pół zasłona świątyni, od góry aż do dołu.
Zaś setnik, stojący naprzeciwko niego, słysząc, że to wykrzyknął i oddał ducha, powiedział: Prawdziwie ten człowiek był Synem Boga.
Tedy widząc setnik, który stał przeciwko niemu, iż tak wołając oddał ducha, rzekł: Prawdziwie człowiek ten był Synem Bożym.
A setnik, który stał naprzeciw, widząc, że tak wołając, oddał ducha, powiedział: Ten człowiek prawdziwie był Synem Bożym.
Ale były też patrzące z dala niewiasty, wśród których była Maria Magdalena, Maria matka małego Jakóba i Jozesa oraz Salome,
Były też i niewiasty z daleka się przypatrując, między któremi była Maryja Magdalena, i Maryja, Jakóba małego i Jozesa matka, i Salome;
Były tam też kobiety, które przypatrywały się z daleka, a wśród nich Maria Magdalena i Maria, matka Jakuba Mniejszego i Józefa, oraz Salome.
które kiedy był w Galilei, towarzyszyły mu i mu służyły. Nadto wiele innych, co razem z nim weszły do Jerozolimy.
Które gdy jeszcze były w Galilei, chodziły za nim, a posługowały mu; i wiele innych, które z nim były wstąpiły do Jeruzalemu.
One to, gdy jeszcze był w Galilei, chodziły za nim i usługiwały mu. Było też wiele innych, które wraz z nim przyszły do Jerozolimy.
A gdy już nastał wieczór ponieważ było Przygotowanie, będące przed odpoczynkiem
A gdy już był wieczór, (ponieważ był dzień przygotowania,) który jest przed sabatem,
A ponieważ był dzień przygotowania, który jest przed szabatem, i nastał już wieczór;
przyszedł Józef z Arymathei, wybitny radca, który sam wyczekiwał Królestwa, śmiało wszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
Przyszedłszy Józef z Arymatyi, poczesny radny pan, który też sam oczekiwał królestwa Bożego, śmiele wszedł do Piłata, i prosił o ciało Jezusowe.
Przyszedł Józef z Arymatei, ważny członek Rady, który sam też oczekiwał królestwa Bożego, śmiało wszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
Zaś Piłat się zdziwił, że już umarł, po czym zawołał setnika i go spytał, czy dawno zginął?
A Piłat się dziwował, jeźliby już umarł; i zawoławszy setnika, pytał go, dawnoli umarł?
A Piłat zdziwił się, że już nie żyje, i zawoławszy setnika, zapytał go, czy dawno umarł.
A kiedy się dowiedział od setnika, podarował ciało Józefowi
A dowiedziawszy się od setnika, darował ciało Józefowi.
I upewniony przez setnika, wydał ciało Józefowi.
Zaś on kupił sukno, zdjął go, owinął suknem oraz położył go w grobowcu, który był wyciosany ze skały. Zatoczył też kamień na drzwi grobowca.
A on kupiwszy prześcieradło, zdjąwszy go, obwinął w prześcieradło, i położył go w grobie, który był wykowany z opoki, i przywalił kamień do drzwi grobowych.
Ten kupił płótno, zdjął go, owinął płótnem i złożył w grobowcu, który był wykuty w skale, a przed wejście do grobowca zatoczył kamień.
A Maria Magdalena oraz Maria Jozesa patrzały, gdzie został położony.
Ale Maryja Magdalena, i Maryja, matka Jozesowa, patrzały, kędy go położono.
A Maria Magdalena i Maria, matka Józefa, patrzyły, gdzie go złożono.