Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 12
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ten, kto miłuje napomnienie – miłuje wiedzę; a kto nienawidzi przygany – jest bezmyślnym.
Kto kocha karność, kocha wiedzę, a kto nienawidzi upomnienia, jest głupi.
Dobry zyskuje upodobanie u WIEKUISTEGO; lecz potępia On podstępnego człowieka.
Dobry człowiek zdobędzie łaskę PANA, ale PAN potępi podstępnego.
Człowiek nie utwierdzi się niegodziwością; lecz korzeń sprawiedliwych się nie zachwieje.
Człowiek nie umocni się niegodziwością, lecz korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna.
Żona cnotliwa jest koroną swego męża, ale ta, która go hańbi, jest jak zgnilizna w jego kościach.
Zamysły sprawiedliwych są wymierzone ku prawości; knowania niegodziwych ku szalbierstwu.
Myśli sprawiedliwych są prawe, a rady niegodziwych zdradliwe.
Mowy niegodziwych to czyhanie na krew; sprawiedliwych ocalają ich usta.
Słowa niegodziwych czyhają na krew, lecz usta prawych ocalą ich.
Złoczyńcy bywają powaleni, więc ich nie będzie; ale dom sprawiedliwych się utrzyma.
Niegodziwi zostają powaleni i już ich nie ma, a dom sprawiedliwych się ostoi.
Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
Człowiek będzie chwalony za jego mądrość, a kto jest przewrotnego serca, zostanie wzgardzony.
Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
Lepszy jest człowiek wzgardzony, który ma sługę, niż ten, kto się chwali, a któremu brak chleba.
Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.
Sprawiedliwy dba o życie swego bydła, a serce niegodziwych jest okrutne.
Kto uprawia swą rolę nasyci się chlebem; lecz bezmyślnym jest ten, co ugania się za marnościami.
Kto uprawia swoją ziemię, nasyci się chlebem, a kto naśladuje próżnujących, jest nierozumny.
Niegodziwy tęskni za połowem złych; ale korzeń sprawiedliwych wyda swój plon.
Niegodziwy pragnie sieci złych, a korzeń sprawiedliwych wydaje owoc.
W uchybieniu ust jest sieć dla złoczyńcy, lecz sprawiedliwy unika biedy.
Zły zostaje usidlony przez grzech swoich warg, a sprawiedliwy wyjdzie z ucisku.
Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
Człowiek nasyci się dobrem z owocu swoich ust, a za dzieła swoich rąk otrzyma zapłatę.
Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
Droga głupiego wydaje się słuszna w jego oczach, ale kto słucha rady, jest mądry.
Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
Gniew głupiego objawia się od razu, a roztropny skrywa hańbę.
Kto mówi rzetelnie – świadczy o sprawiedliwości; lecz fałszywy świadek głosi matactwo.
Kto mówi prawdę, wyraża sprawiedliwość, ale fałszywy świadek oszustwo.
Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.
Znajdzie się taki, którego słowa są jak miecz przeszywający, lecz język mądrych jest lekarstwem.
Mowa prawdy utrzyma się na wieki, ale kłamliwy język tylko na mrugnięcie oka.
Prawdomówne wargi będą trwać na wieki, ale język kłamliwy trwa króciutko.
Ułuda prowadzi serce tych, co knują zło; a pewna radość dla tych, co doradzają pokój.
Podstęp jest w sercu tych, którzy knują zło, lecz u doradzających pokój jest radość.
Żadne nieszczęście nie spotka sprawiedliwego, a niegodziwi przesyceni są niedolą.
Sprawiedliwego nie spotka żadne zło, ale niegodziwi będą pełni nieszczęścia.
Ohydą dla WIEKUISTEGO są kłamliwe usta; a ci, co dochowują wierności, dostępują Jego upodobania.
Wargi kłamliwe budzą odrazę w PANU, a ci, którzy postępują w prawdzie, podobają mu się.
Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
Człowiek roztropny ukrywa wiedzę, a serce głupich rozgłasza głupotę.
Ręka skrzętnych będzie panować, a opieszała stanie się hołdowniczą.
Ręka pracowitych będzie panowała, a leniwa będzie płaciła daninę.
Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.
Troska w sercu człowieka przygnębia je, a dobre słowo je rozwesela.
Więcej niż bliźni posiada sprawiedliwy, a droga niegodziwych wyprowadzi ich na tułactwo.
Sprawiedliwy jest zacniejszy od swego bliźniego, a droga niegodziwych prowadzi ich na manowce.
Opieszałość nie złowi sobie zdobyczy, ale pilny człowiek posiada cenny skarb.
Leniwy nie upiecze tego, co upolował, ale mienie człowieka pracowitego jest cenne.
Na drodze sprawiedliwych jest życie, a kierunek tej ścieżki to nieśmiertelność.
Na ścieżce sprawiedliwości jest życie, na jej drodze nie ma śmierci.