Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
Człowiek sporządza myśli serca swego; ale od Pana jest odpowiedź języka.
W człowieku są zamysły serca, ale odpowiedź języka jest od PANA.
Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czystymi; ale to WIEKUISTY waży ducha.
Wszystkie drogi człowiecze zdadzą się być czyste przed oczyma jego; ale Pan jest, który waży serca.
Wszystkie drogi człowieka są czyste w jego oczach, ale PAN waży duchy.
Powierz WIEKUISTEMU twoje sprawy, a utwierdzą się twe zamysły.
Włóż na Pana sprawy twe, a będą utwierdzone zamysły twoje.
Powierz PANU swe dzieła, a twoje zamysły będą utwierdzone.
Wszystko, co zdziałał WIEKUISTY, uczynił dla właściwego, Swego celu, także i niegodziwca na dzień niedoli.
Pan dla siebie samego wszystko sprawił, nawet i niezbożnika na dzień zły.
PAN uczynił wszystko dla samego siebie, nawet niegodziwego na dzień zła.
Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę!
Obrzydliwością jest Panu każdy wyniosłego serca; który choć sobie innych na pomoc weźmie, nie ujdzie pomsty.
Każdy, który jest wyniosłego serca, budzi odrazę w PANU; choć weźmie innych do pomocy, nie uniknie kary.
Wina zostaje odpuszczona przez miłość i prawdę, a unika się złego przez bojaźń WIEKUISTEGO.
Miłosierdziem i prawdą oczyszczona bywa nieprawość, a w bojaźni Pańskiej odstępujemy od złego.
Dzięki miłosierdziu i prawdzie oczyszcza się nieprawość, a w bojaźni PANA oddalamy się od zła.
Kiedy WIEKUISTEMU podobają się drogi człowieka, jedna z nim także jego wrogów.
Gdy się podobają Panu drogi człowieka, i nieprzyjaciół jego do zgody z nim przywodzi.
Gdy drogi człowieka podobają się PANU, to godzi z nim nawet jego nieprzyjaciół.
Lepsza odrobina w sprawiedliwości, niż wielkie dochody w bezprawiu.
Lepsza jest trocha z sprawiedliwością, niż wiele dochodów niesprawiedliwych.
Lepiej mieć mało ze sprawiedliwością niż wiele dochodów nieprawnych.
Serce człowieka rozważa swoją drogę, lecz WIEKUISTY kieruje jego krokiem.
Serce człowiecze rozrządza drogi swe; ale Pan sprawuje kroki jego.
Serce człowieka obmyśla swe drogi, ale PAN kieruje jego krokami.
Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta.
Sprawiedliwy rozsądek jest w wargach królewskich; w sądzie nie błądzą usta jego.
Wyrok Boży jest na wargach króla; jego usta nie błądzą w sądzie.
Waga i szale sprawiedliwości pochodzą od WIEKUISTEGO; Jego dziełem są wszystkie ciężarki w torbie.
Waga i szale są ustawą Pańską, a wszystkie gwichty sprawiedliwe w worku są za sprawą jego.
Sprawiedliwa waga i szale należą do PANA i wszystkie odważniki w worku są jego dziełem.
Spełnienie niegodziwości powinno być ohydą dla królów, bowiem tron utwierdza się przez sprawiedliwość.
Obrzydliwością jest królom czynić niezbożność; bo sprawiedliwością stolica umocniona bywa.
Popełnienie niegodziwości budzi odrazę w królach, bo sprawiedliwością tron jest umocniony.
Upodobaniem królów winny być sprawiedliwe usta; powinni miłować tego, co szczerze przemawia.
Przyjemne są królom wargi sprawiedliwe, a szczerych w mowie miłują.
Wargi sprawiedliwe są rozkoszą królów, kochają oni tego, który mówi to, co słuszne.
Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.
Gniew królewski jest posłem śmierci; ale mąż mądry ubłaga go.
Gniew króla jest posłańcem śmierci, ale mądry człowiek przebłaga go.
Życie jest w jasnym spojrzeniu króla; a jego przychylność jak chmura, co spuszcza wiosenny deszcz.
W jasności twarzy królewskiej jest żywot, a łaska jego jest jako obłok z deszczem późnym.
W jasności twarzy króla jest życie, a jego przychylność jest jak obłok z późnym deszczem.
Nabywanie mądrości – o ileż to lepsze niż złoto; a nabywanie rozwagi – o ileż to wyśmienitsze niż srebro.
Daleko lepiej jest nabyć mądrości, niżeli złota najczystszego; a nabyć roztropności lepiej, niż srebra.
O wiele lepiej jest nabyć mądrość niż złoto; a nabyć rozum lepiej niż srebro.
Torem prawych jest wymijanie złego; kto strzeże swojej drogi, ten zachowuje życie.
Gościniec uprzejmych jest odstąpić od złego; strzeże duszy swej, kto strzeże drogi swojej.
Droga prawych to odstąpić od zła; kto strzeże swojej drogi, strzeże swej duszy.
Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.
Pycha poprzedza zgubę, a wyniosły duch upadek.
Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
Lepiej jest być uniżonego ducha z pokornymi, niżeli dzielić korzyści z pysznymi.
Lepiej być uniżonego ducha z pokornymi, niż dzielić łup z pysznymi.
Kto się zastanawia nad słowem – znajdzie szczęście; a kto polega na WIEKUISTYM – temu jest błogo.
Kto ma wzgląd na słowa, znajduje dobre; a kto ufa w Panu, błogosławiony jest.
Kto zważa na słowo, znajdzie dobro, a kto ufa PANU, jest błogosławiony.
Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
Kto jest mądrego serca, słynie rozumnym, a słodkość warg przydaje nauki.
Kto jest mądrego serca, zwie się rozumnym, a słodycz warg pomnaża wiedzę.
Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
Zdrój żywota jest roztropność tym, którzy ją mają; ale umiejętność głupich jest głupstwem.
Rozum jest zdrojem życia dla tych, którzy go mają, a pouczenie głupich jest głupotą.
Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
Serce mądrego czyni jego usta roztropnymi i dodaje nauki jego wargom.
Wdzięczne mowy są samospływajacym miodem, słodyczą dla ducha i pokrzepieniem dla kości.
Powieści wdzięczne są jako plastr miodu, słodkością duszy, a lekarstwem kościom.
Miłe słowa są jak plaster miodu, słodycz dla duszy i lekarstwo dla kości.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą; jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Zda się podczas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej pewna droga na śmierć.
Jest droga, która wydaje się człowiekowi słuszna, ale jej końcem jest droga do śmierci.
Głód robotnika pobudza go do pracy; przynaglają go jego własne usta.
Człowiek pracowity pracuje sobie; bo go pobudzają usta jego.
Robotnik pracuje dla siebie, bo usta pobudzają go do tego.
Nikczemny człowiek kopie nieszczęście, a na jego gębie jak gdyby pałający ogień.
Człowiek niezbożny wykopuje złe, a w wargach jego jako ogień pałający.
Człowiek nikczemny wykopuje zło, a na jego wargach jakby ogień płonący.
Człowiek przewrotny wznieca swary, a plotkarz rozłącza zażyłych przyjaciół.
Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.
Człowiek przewrotny rozsiewa spory, a plotkarz rozdziela przyjaciół.
Okrutny człowiek uwodzi własnego towarzysza i prowadzi go na niedobrą drogę.
Mąż okrutny przewabia bliźniego swego, i wprowadza go na drogę niedobrą.
Człowiek gwałtowny zwabia swego bliźniego i wprowadza go na drogę niedobrą.
Przymruża oczy, by obmyślić oszustwo; a gdy przygryzie wargi, już spełnił niecność.
Kto mruga oczyma swemi, zmyśla przewrotności; a kto rucha wargami swemi, broi złe.
Mruga swymi oczami, by knuć podstępy; rusza wargami i popełnia zło.
Wspaniałą koroną jest siwy włos; można go zdobyć na drodze sprawiedliwości.
Koroną chwały jest sędziwość; znajduje się na drodze sprawiedliwości.
Siwa głowa jest koroną chwały, zdobywa się ją na drodze sprawiedliwości.
Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miast.
Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta.
Lepszy jest nieskory do gniewu niż mocarz, a kto panuje nad swym duchem, jest lepszy niż ten, kto zdobywa miasto.
Rzucają los na piersi; lecz od WIEKUISTEGO zależy to wszystko, co stąd wyniknie.
Los na łono rzucają; ale od Pana jest wszystko rozrządzenie jego.
Losy wrzuca się w zanadrze, ale całe rozstrzygnięcie ich zależy od PANA.