Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
W człowieku są zamysły serca, ale odpowiedź języka jest od PANA.
Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czystymi; ale to WIEKUISTY waży ducha.
Wszystkie drogi człowieka są czyste w jego oczach, ale PAN waży duchy.
Powierz WIEKUISTEMU twoje sprawy, a utwierdzą się twe zamysły.
Powierz PANU swe dzieła, a twoje zamysły będą utwierdzone.
Wszystko, co zdziałał WIEKUISTY, uczynił dla właściwego, Swego celu, także i niegodziwca na dzień niedoli.
PAN uczynił wszystko dla samego siebie, nawet niegodziwego na dzień zła.
Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę!
Każdy, który jest wyniosłego serca, budzi odrazę w PANU; choć weźmie innych do pomocy, nie uniknie kary.
Wina zostaje odpuszczona przez miłość i prawdę, a unika się złego przez bojaźń WIEKUISTEGO.
Dzięki miłosierdziu i prawdzie oczyszcza się nieprawość, a w bojaźni PANA oddalamy się od zła.
Kiedy WIEKUISTEMU podobają się drogi człowieka, jedna z nim także jego wrogów.
Gdy drogi człowieka podobają się PANU, to godzi z nim nawet jego nieprzyjaciół.
Lepsza odrobina w sprawiedliwości, niż wielkie dochody w bezprawiu.
Lepiej mieć mało ze sprawiedliwością niż wiele dochodów nieprawnych.
Serce człowieka rozważa swoją drogę, lecz WIEKUISTY kieruje jego krokiem.
Serce człowieka obmyśla swe drogi, ale PAN kieruje jego krokami.
Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta.
Wyrok Boży jest na wargach króla; jego usta nie błądzą w sądzie.
Waga i szale sprawiedliwości pochodzą od WIEKUISTEGO; Jego dziełem są wszystkie ciężarki w torbie.
Sprawiedliwa waga i szale należą do PANA i wszystkie odważniki w worku są jego dziełem.
Spełnienie niegodziwości powinno być ohydą dla królów, bowiem tron utwierdza się przez sprawiedliwość.
Popełnienie niegodziwości budzi odrazę w królach, bo sprawiedliwością tron jest umocniony.
Upodobaniem królów winny być sprawiedliwe usta; powinni miłować tego, co szczerze przemawia.
Wargi sprawiedliwe są rozkoszą królów, kochają oni tego, który mówi to, co słuszne.
Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.
Gniew króla jest posłańcem śmierci, ale mądry człowiek przebłaga go.
Życie jest w jasnym spojrzeniu króla; a jego przychylność jak chmura, co spuszcza wiosenny deszcz.
W jasności twarzy króla jest życie, a jego przychylność jest jak obłok z późnym deszczem.
Nabywanie mądrości – o ileż to lepsze niż złoto; a nabywanie rozwagi – o ileż to wyśmienitsze niż srebro.
O wiele lepiej jest nabyć mądrość niż złoto; a nabyć rozum lepiej niż srebro.
Torem prawych jest wymijanie złego; kto strzeże swojej drogi, ten zachowuje życie.
Droga prawych to odstąpić od zła; kto strzeże swojej drogi, strzeże swej duszy.
Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
Pycha poprzedza zgubę, a wyniosły duch upadek.
Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
Lepiej być uniżonego ducha z pokornymi, niż dzielić łup z pysznymi.
Kto się zastanawia nad słowem – znajdzie szczęście; a kto polega na WIEKUISTYM – temu jest błogo.
Kto zważa na słowo, znajdzie dobro, a kto ufa PANU, jest błogosławiony.
Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
Kto jest mądrego serca, zwie się rozumnym, a słodycz warg pomnaża wiedzę.
Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
Rozum jest zdrojem życia dla tych, którzy go mają, a pouczenie głupich jest głupotą.
Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
Serce mądrego czyni jego usta roztropnymi i dodaje nauki jego wargom.
Wdzięczne mowy są samospływajacym miodem, słodyczą dla ducha i pokrzepieniem dla kości.
Miłe słowa są jak plaster miodu, słodycz dla duszy i lekarstwo dla kości.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą; jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Jest droga, która wydaje się człowiekowi słuszna, ale jej końcem jest droga do śmierci.
Głód robotnika pobudza go do pracy; przynaglają go jego własne usta.
Robotnik pracuje dla siebie, bo usta pobudzają go do tego.
Nikczemny człowiek kopie nieszczęście, a na jego gębie jak gdyby pałający ogień.
Człowiek nikczemny wykopuje zło, a na jego wargach jakby ogień płonący.
Człowiek przewrotny wznieca swary, a plotkarz rozłącza zażyłych przyjaciół.
Człowiek przewrotny rozsiewa spory, a plotkarz rozdziela przyjaciół.
Okrutny człowiek uwodzi własnego towarzysza i prowadzi go na niedobrą drogę.
Człowiek gwałtowny zwabia swego bliźniego i wprowadza go na drogę niedobrą.
Przymruża oczy, by obmyślić oszustwo; a gdy przygryzie wargi, już spełnił niecność.
Mruga swymi oczami, by knuć podstępy; rusza wargami i popełnia zło.
Wspaniałą koroną jest siwy włos; można go zdobyć na drodze sprawiedliwości.
Siwa głowa jest koroną chwały, zdobywa się ją na drodze sprawiedliwości.
Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miast.
Lepszy jest nieskory do gniewu niż mocarz, a kto panuje nad swym duchem, jest lepszy niż ten, kto zdobywa miasto.
Rzucają los na piersi; lecz od WIEKUISTEGO zależy to wszystko, co stąd wyniknie.
Losy wrzuca się w zanadrze, ale całe rozstrzygnięcie ich zależy od PANA.