Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 17
1 Lepszy suchy kęs, a przy nim spokój; niż dom pełen mięsa i kłótnie. 2 Rozumny sługa zapanuje nad gnuśnym synem i weźmie udział w dziedzictwie pośród braci. 3 Tygiel dla srebra, piec dla złota; lecz serca próbuje WIEKUISTY. 4 Niecny zważa na nieprawe usta; kłamca przysłuchuje się złowieszczej mowie. 5 Kto urąga ubogiemu – bluźni jego Stwórcy; kto cieszy się z nieszczęścia – nie ujdzie bezkarnie. 6 Koroną starców są wnuki, a ozdobą dzieci ich rodzice. 7 Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu. 8 Wdzięcznym kamieniem jest łapówka w oczach tego, kto ją odbiera; gdzie się z nią zwrócisz – znajdziesz powodzenie. 9 Kto osłabia uchybienie – szuka miłości; a kto wznawia sprawę – rozłącza przyjaciół. 10 Nagana głębiej wnika u rozumnego, niż sto plag u kpiarza. 11 Wichrzyciel tylko szuka nieszczęścia; lecz będzie posłany przeciw niemu okrutny wysłannik. 12 Lepiej człowiekowi spotkać niedźwiedzicę, która jest pozbawiona szczeniąt – niż głupca w jego głupocie. 13 Kto dobro odpłaca złem – z tego domu zło nie odejdzie. 14 Kiedy wszczyna się kłótnia, to jakby ktoś rozpętał fale; więc zaniechaj jej zanim wybuchnie zwada. 15 Uniewinniający złoczyńcę, albo potępiający sprawiedliwego – obydwaj są ohydą dla WIEKUISTEGO. 16 Co po pieniądzach w ręku głupca? Czy są do kupna mądrości? Nie wystarcza mu do tego rozumu. 17 Prawdziwy przyjaciel miłuje w każdy czas i jak brat stawia się on w nieszczęściu. 18 Ten, kto poręcza – jest bezmyślnym człowiekiem, bo daje rękojmię za drugiego. 19 Kto miłuje kłótnię – miłuje występek; a kto podwyższa swe drzwi – szuka ruiny. 20 Przewrotne serce nie znajdzie szczęścia; a kto zmienia swój język – popadnie w niedolę. 21 Kto spłodził głupca – spłodził go na swoje utrapienie; ojciec nikczemnika nie będzie się cieszył. 22 Rozradowane serce przyspiesza uzdrowienie; a duch zgnębiony wysusza kości. 23 Niegodziwy bierze z zanadrza łapówkę, by skrzywić ścieżki prawa. 24 Rozumny ma mądrość przed sobą; a oczy głupca przebywają na krańcu ziemi. 25 Strapieniem dla ojca jest głupi syn i gorzką troską dla swojej rodzicielki. 26 Karać grzywną sprawiedliwego to jest niedobra sprawa; a bić szlachetnych – to urąga wszelkiej słuszności. 27 Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem. 28 I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.