Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 18

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.

bg

Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.

ubg

Samolub szuka tego, co mu się podoba, i wtrąca się w każdą sprawę.

2
nbg

Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.

bg

Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.

ubg

Głupi nie ma upodobania w rozumie, lecz w tym, co serce mu objawia.

3
nbg

Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.

bg

Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.

ubg

Gdy przychodzi niegodziwy, przychodzi też pogarda, a z hańbą urąganie.

4
nbg

Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.

bg

Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.

ubg

Słowa ust człowieka są jak głębokie wody, a źródło mądrości jak płynący potok.

5
nbg

Wzgląd w sądzie na osobę niegodziwego jest równie niedobry jak uchylanie prawa sprawiedliwego.

bg

Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.

ubg

Niedobrze przez wzgląd na osobę niegodziwą krzywdzić sprawiedliwego w sądzie.

6
nbg

Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.

bg

Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.

ubg

Wargi głupiego wchodzą w spór, a jego usta wołają o razy.

7
nbg

Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.

bg

Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.

ubg

Usta głupiego są jego zgubą, a jego wargi sidłem jego duszy.

8
nbg

Słowa plotkarza są jak łakocie i wnikają do tajników wnętrza.

bg

Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.

ubg

Słowa plotkarza są jak rany i przenikają do głębi wnętrzności.

9
nbg

Kto jest opieszały w swych sprawach – staje się marnotrawnym bratem.

bg

Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.

ubg

Kto jest niedbały w pracy, jest bratem marnotrawcy.

10
nbg

Imię WIEKUISTEGO to silna baszta; do niej chroni się sprawiedliwy oraz zostaje ocalony.

bg

Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.

ubg

Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.

11
nbg

Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.

bg

Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.

ubg

Zamożność bogacza jest jego warownym miastem i jak wysoki mur w jego wyobrażeniu.

12
nbg

Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.

bg

Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.

ubg

Przed upadkiem serce człowieka jest wyniosłe, a chwałę poprzedza pokora.

13
nbg

Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.

bg

Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.

ubg

Kto odpowiada, zanim wysłucha, ujawnia głupotę i ściąga na siebie hańbę.

14
nbg

Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?

bg

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

ubg

Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?

15
nbg

Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.

bg

Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.

ubg

Serce rozumnego zdobywa wiedzę, a ucho mądrych szuka wiedzy.

16
nbg

Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.

bg

Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.

ubg

Dar człowieka toruje mu drogę i prowadzi go przed wielkich.

17
nbg

Pierwszy mówca jak gdyby ma słuszność w swoim sporze, ale przychodzi drugi i go bada.

bg

Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.

ubg

Ten, który jest pierwszy w swojej sprawie, zdaje się sprawiedliwy, ale przychodzi jego bliźni i sprawdza go.

18
nbg

Los kładzie koniec sporom oraz ustanawia rozejm między silnymi.

bg

Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.

ubg

Los kładzie kres sporom i rozstrzyga między możnymi.

19
nbg

Zdradzony brat jest odporniejszy niż gród warowny, a ich kłótnie – niby zawory zamku.

bg

Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.

ubg

Brat obrażony trudniejszy do zdobycia niż warowne miasto, a spory są jak rygle w zamku.

20
nbg

Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.

bg

Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.

ubg

Owocem swoich ust nasyci człowiek swoje wnętrze, nasyci się plonem swych warg.

21
nbg

W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.

bg

Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.

ubg

Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.

22
nbg

Kto znalazł dobrą żonę – znalazł szczęście i dostąpił łaski od WIEKUISTEGO.

bg

Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.

ubg

Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i dostąpił łaski od PANA.

23
nbg

Biedny przemawia błagalnie, a bogaty odpowiada zuchwale.

bg

Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.

ubg

Ubogi prosi pokornie, ale bogaty odpowiada surowo.

24
nbg

Kto ma licznych towarzyszy – ma ich ku własnej zgubie; lecz przyjaciel bywa szczerzej przywiązany niż brat.

bg

Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.

ubg

Człowiek, który ma przyjaciół, musi obchodzić się z nimi po przyjacielsku, a jest przyjaciel, który przylgnie bardziej niż brat.