Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 18
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.
Samolub szuka tego, co mu się podoba, i wtrąca się w każdą sprawę.
Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
Głupi nie ma upodobania w rozumie, lecz w tym, co serce mu objawia.
Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.
Gdy przychodzi niegodziwy, przychodzi też pogarda, a z hańbą urąganie.
Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
Słowa ust człowieka są jak głębokie wody, a źródło mądrości jak płynący potok.
Wzgląd w sądzie na osobę niegodziwego jest równie niedobry jak uchylanie prawa sprawiedliwego.
Niedobrze przez wzgląd na osobę niegodziwą krzywdzić sprawiedliwego w sądzie.
Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.
Wargi głupiego wchodzą w spór, a jego usta wołają o razy.
Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.
Usta głupiego są jego zgubą, a jego wargi sidłem jego duszy.
Słowa plotkarza są jak łakocie i wnikają do tajników wnętrza.
Słowa plotkarza są jak rany i przenikają do głębi wnętrzności.
Kto jest opieszały w swych sprawach – staje się marnotrawnym bratem.
Kto jest niedbały w pracy, jest bratem marnotrawcy.
Imię WIEKUISTEGO to silna baszta; do niej chroni się sprawiedliwy oraz zostaje ocalony.
Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.
Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.
Zamożność bogacza jest jego warownym miastem i jak wysoki mur w jego wyobrażeniu.
Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
Przed upadkiem serce człowieka jest wyniosłe, a chwałę poprzedza pokora.
Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.
Kto odpowiada, zanim wysłucha, ujawnia głupotę i ściąga na siebie hańbę.
Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?
Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?
Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
Serce rozumnego zdobywa wiedzę, a ucho mądrych szuka wiedzy.
Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.
Dar człowieka toruje mu drogę i prowadzi go przed wielkich.
Pierwszy mówca jak gdyby ma słuszność w swoim sporze, ale przychodzi drugi i go bada.
Ten, który jest pierwszy w swojej sprawie, zdaje się sprawiedliwy, ale przychodzi jego bliźni i sprawdza go.
Los kładzie koniec sporom oraz ustanawia rozejm między silnymi.
Los kładzie kres sporom i rozstrzyga między możnymi.
Zdradzony brat jest odporniejszy niż gród warowny, a ich kłótnie – niby zawory zamku.
Brat obrażony trudniejszy do zdobycia niż warowne miasto, a spory są jak rygle w zamku.
Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.
Owocem swoich ust nasyci człowiek swoje wnętrze, nasyci się plonem swych warg.
W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.
Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.
Kto znalazł dobrą żonę – znalazł szczęście i dostąpił łaski od WIEKUISTEGO.
Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i dostąpił łaski od PANA.
Biedny przemawia błagalnie, a bogaty odpowiada zuchwale.
Ubogi prosi pokornie, ale bogaty odpowiada surowo.
Kto ma licznych towarzyszy – ma ich ku własnej zgubie; lecz przyjaciel bywa szczerzej przywiązany niż brat.
Człowiek, który ma przyjaciół, musi obchodzić się z nimi po przyjacielsku, a jest przyjaciel, który przylgnie bardziej niż brat.