Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 20

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Wino czyni szydercą, ostry napój – zgiełkliwym; nikt nie jest mądrym, kto się nim odurza.

bg

Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.

ubg

Wino jest szydercą, mocny trunek wrzaskliwy, a każdy, kto zostaje zwiedziony przez nie, jest niemądry.

2
nbg

Niczym ryk lwa jest uniesienie króla; kto go jątrzy – zawinia przeciw sobie.

bg

Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.

ubg

Strach, który budzi król, jest jak ryk lwa; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko swojej duszy.

3
nbg

Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.

bg

Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.

ubg

Zaprzestać sporu jest zaszczytem dla człowieka, ale każdy głupiec się w niego wdaje.

4
nbg

Leniwy nie orze z powodu zimna; lecz nic nie znajdzie, kiedy będzie szukał w trakcie żniwa.

bg

Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.

ubg

Leniwy nie orze z powodu zimna; dlatego będzie żebrać we żniwa, ale nic nie otrzyma.

5
nbg

Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.

bg

Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.

ubg

Rada w sercu człowieka jest jak głęboka woda, lecz człowiek roztropny zaczerpnie jej.

6
nbg

Prawie każdy człowiek natrafia na człowieka mu życzliwego; ale wiernego przyjaciela – któż takiego znajdzie?

bg

Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?

ubg

Większość ludzi przechwala się swoją dobrocią, ale wiernego człowieka któż znajdzie?

7
nbg

Gdy sprawiedliwy chodzi w swej nieskazitelności – szczęśliwe są po nim jego dzieci.

bg

Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.

ubg

Sprawiedliwy postępuje uczciwie, błogosławione są po nim jego dzieci.

8
nbg

Kiedy król zasiada na tronie sprawiedliwości – rozwiewa swymi oczyma każdą niecność.

bg

Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.

ubg

Król siedzący na swoim sędziowskim tronie rozprasza swoimi oczami wszelkie zło.

9
nbg

Kto może powiedzieć: Zdjąłem z mojego serca zmazę, jestem czysty od moich grzechów.

bg

Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?

ubg

Któż może powiedzieć: Oczyściłem swoje serce, jestem czysty od swego grzechu?

10
nbg

Dwojaka waga i dwojaka miara – obie są ohydą dla WIEKUISTEGO.

bg

Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.

ubg

Dwojakie odważniki i dwojaka miara obydwa budzą odrazę w PANU.

11
nbg

Już chłopiec daje się poznać w swych postępkach; czy jego działalność będzie czystą i prawą.

bg

Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.

ubg

Nawet dziecko poznaje się po uczynkach, czy jego czyn jest czysty i prawy.

12
nbg

Ucho, które słyszy i oko, które widzi – oba utworzył WIEKUISTY.

bg

Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.

ubg

Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, oba uczynił PAN.

13
nbg

Nie kochaj się w spaniu, byś nie zubożał; trzymaj swe oczy otwarte, a nasycisz się chlebem.

bg

Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.

ubg

Nie kochaj spania, byś nie zubożał; otwórz oczy, a nasycisz się chlebem.

14
nbg

Liche to, liche! – mówi kupujący; ale gdy odchodzi, chwali się zakupem.

bg

Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.

ubg

To liche, to liche, mówi kupujący, ale chwali się, gdy odchodzi.

15
nbg

Jest mnóstwo złota i korali; lecz najcenniejszym klejnotem są rozumne usta.

bg

Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.

ubg

Istnieje złoto i obfitość pereł, ale wargi rozumne są kosztownym klejnotem.

16
nbg

Zabierz mu jego szatę, bo za obcego zaręczył; zabierz mu ją w zastaw za tą cudzą sprawę.

bg

Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.

ubg

Zabierz szatę tego, który ręczył za obcego, a od tego, który ręczył za cudzą kobietę, zabierz zastaw.

17
nbg

Słodkim jest dla człowieka chleb obłudy; lecz w następstwie jego usta napełniają się żwirem.

bg

Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.

ubg

Chleb oszustwa smakuje człowiekowi, ale potem jego usta będą napełnione piaskiem.

18
nbg

Plany utwierdzają się przez wspólną radę; prowadź wojnę tylko rozważnymi sposobami.

bg

Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.

ubg

Zamysły są utwierdzone dzięki radzie, a wojnę prowadź z rozwagą.

19
nbg

Kto zdradza tajemnice – krąży jako oszczerca; dlatego nie zadawaj się z takim, co tak otwiera swe usta.

bg

Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.

ubg

Plotkarz zdradza tajemnice; dlatego nie zadawaj się z tym, który pochlebia wargami.

20
nbg

Kto złorzeczy ojcu, lub swojej matce – tego światło zgaśnie pośród ponurej ciemności.

bg

Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.

ubg

Kto złorzeczy swemu ojcu albo matce, tego pochodnia zgaśnie w gęstych ciemnościach.

21
nbg

Spuścizna zdobyta z początku szybko – nie będzie błogosławiona na końcu.

bg

Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.

ubg

Dziedzictwo prędko nabyte na początku nie będzie błogosławione na końcu.

22
nbg

Nie mów: Odpłacę złem! Ufaj WIEKUISTEMU, a ci dopomoże.

bg

Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.

ubg

Nie mów: Odpłacę złem. Czekaj na PANA, a wybawi cię.

23
nbg

Ohydą dla WIEKUISTEGO jest dwojaka waga i fałszywe szale – niedobra to rzecz.

bg

Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.

ubg

Dwojakie odważniki budzą odrazę w PANU, a fałszywa waga nie jest dobra.

24
nbg

Ludzkie kroki kierowane są przez WIEKUISTEGO; jakże człowiek mógłby zrozumieć swoją drogę?

bg

Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?

ubg

Od PANA pochodzą drogi człowieka; jakże może człowiek zrozumieć własną drogę?

25
nbg

Zasadzką jest dla człowieka, gdy bez namysłu woła: Poświęcone! A dopiero potem rozważa śluby.

bg

Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.

ubg

Sidłem dla człowieka jest pożreć to, co święte, i zastanowić się dopiero po złożeniu ślubów.

26
nbg

Mądry król oddziela niegodziwych, a następnie puszcza po nich koło młockarni.

bg

Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.

ubg

Mądry król rozprasza niegodziwych i wywiera na nich zemstę.

27
nbg

Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.

bg

Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.

ubg

Duch człowieka jest pochodnią PANA, która bada wszystkie skrytości wnętrza.

28
nbg

Króla strzeże miłosierdzie i prawda; on wspiera miłosierdziem swój tron.

bg

Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.

ubg

Miłosierdzie i prawda strzegą króla, a jego tron oparty jest na miłosierdziu.

29
nbg

Ozdobą młodzieńców jest ich siła, a strojem starców siwy włos.

bg

Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.

ubg

Chlubą młodzieńców jest ich siła, a ozdobą starców sędziwość.

30
nbg

Wrzynające się pręgi leczą zło cięgi wnikające do tajników wnętrza.

bg

Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.

ubg

Siność ran oczyszcza zło, a razy głębię wnętrza.