Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 26
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Jak śnieg w lecie i deszcz w żniwa – tak nie przystoi cześć głupiemu.
Jako śnieg w lecie, i jako deszcz we żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała.
Jak wróbel w ucieczce oraz jaskółka w odlocie – tak i niezasłużona klątwa, która się nie spełnia.
Jako się ptak tam i sam tuła, i jako jaskółka lata: tak przeklęstwo niezasłużone nie przyjdzie.
Bicz na konia, wędzidło dla osła, a rózga na grzbiet głupich.
Bicz na konia, ogłów na osła, a kij potrzebny jest na grzbiet głupiego.
Nie odpowiadaj głupiemu według jego głupoty, abyś się nie postawił na równi z nim.
Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny.
Odpowiedz głupiemu na głupotę, aby się nie uważał za mędrca we własnych oczach.
Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.
Kto załatwia sprawy przez głupca, to jakby obciął sobie nogi, lub dopuścił krzywdy.
Jakoby nogi obciął, tak się bezprawia dopuszcza, kto się głupiemu poselstwa powierza.
Golenie zwisają u chromego, a przysłowie na ustach głupców.
Jako nierówne są golenie u chromego: tak jest powieść w ustach głupich.
Ten, który składa cześć głupcowi – to jakby kamień przywiązywał do procy.
Jako kiedy kto przywiązuje kamień drogi do procy: tak czyni ten, który uczciwość głupiemu wyrządza.
Cierń wniknął w rękę opoja, a przypowieść w usta głupców.
Jako ciernie, gdy się dostaną w rękę pijanego: tak przypowieść jest w ustach głupich.
Możny rzuca na wszystkich postrach, kiedy przyjmuje do służby głupców i włóczęgów.
Wielki Pan stworzył wszystko, a daje zapłatę głupiemu, daje także zapłatę przestępcom.
Jak pies wraca do swych wymiocin – tak głupiec powtarza swą niedorzeczność.
Jako pies wraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje.
Jeśli widzisz człowieka, który sam siebie uważa za mędrca – wtedy po głupcu spodziewaj się więcej niż po nim.
Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.
Leniwy powiada: Lew na drodze; lew na środku ulic!
Leniwy mówi: lew na drodze, lew na ulicach.
Drzwi obracają się na swych zawiasach, a leniwiec na swoim łóżku.
Jako się drzwi obracają na zawiasach swoich: tak leniwiec na łóżku swojem.
Gdy leniwy włoży rękę do misy ciężko mu ją znowu poprowadzić do ust.
Leniwiec rękę kryje do zanadrzy swych, a ciężko mu jej podnosić do ust swoich.
Leniwy jest mędrszy w swoich oczach niż siedmiu, zdolnych trafnie odpowiadać.
Leniwiec zda się sobie być mędrszym, niżeli siedm odpowiadających z rozsądkiem.
Psa pociąga za uszy przechodzień, co unosi się w kłótni, która go nie obchodzi.
Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.
Jak szaleniec, który rzuca płomienne strzały oraz śmiertelne pociski
Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne:
tak ten, co oszukał swojego bliźniego, a następnie powiada: Przecież ja tylko żartowałem.
Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował?
Gdzie nie wystarcza drzewa – tam gaśnie ogień; gdzie nie ma plotkarza – tam ustaje kłótnia.
Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.
Węgiel do żaru, drzewo do ognia, a człowiek kłótliwy do wzniecania waśni.
Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.
Słowa plotkarza są jak łakocie, wnikają głęboko do tajników wnętrza.
Słowa obmówcy są jako słowa zranionych; a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
Srebrną polewą, którą pokryte jest naczynie, są żarliwe usta oraz niecne serce.
Wargi nieprzyjacielskie i serce złe są jako srebrna piana, którą polewają naczynie gliniane.
Nieprzyjaciel zmyśla swoimi ustami, lecz w swym wnętrzu ukrywa zdradę.
Ten, co kogo nienawidzi, za inszego się udaje wargami swemi; ale w sercu swojem myśli o zdradzie.
Kiedy przemawia wdzięcznym głosem – nie dowierzaj mu, bo w jego sercu czai się siedmioraka ohyda.
Gdyć się ochotnym mową swą ukazuje, nie wierz mu: bo siedmioraka obrzydliwość jest w sercu jego.
Choćby się nienawiść okrywała obłudą – to jednak jej złość publicznie się objawi.
Nienawiść zdradliwie bywa pokryta; ale odkryta bywa złość jej w zgromadzeniu.
Kto pod drugim kopie dół – wpadnie do niego, a kto wtacza kamień – na tego z powrotem spadnie.
Kto drugiemu dół kopie, wpada weń; a kto kamień toczy, na niego się obraca.
Kłamliwy język nienawidzi swoich gnębionych, a gładkie usta przygotowują upadek.
Człowiek języka kłamliwego ma utrapienie w nienawiści, a usta łagodne przywodzą do upadku.