Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 26

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Jak śnieg w lecie i deszcz w żniwa – tak nie przystoi cześć głupiemu.

bg

Jako śnieg w lecie, i jako deszcz we żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała.

2
nbg

Jak wróbel w ucieczce oraz jaskółka w odlocie – tak i niezasłużona klątwa, która się nie spełnia.

bg

Jako się ptak tam i sam tuła, i jako jaskółka lata: tak przeklęstwo niezasłużone nie przyjdzie.

3
nbg

Bicz na konia, wędzidło dla osła, a rózga na grzbiet głupich.

bg

Bicz na konia, ogłów na osła, a kij potrzebny jest na grzbiet głupiego.

4
nbg

Nie odpowiadaj głupiemu według jego głupoty, abyś się nie postawił na równi z nim.

bg

Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny.

5
nbg

Odpowiedz głupiemu na głupotę, aby się nie uważał za mędrca we własnych oczach.

bg

Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.

6
nbg

Kto załatwia sprawy przez głupca, to jakby obciął sobie nogi, lub dopuścił krzywdy.

bg

Jakoby nogi obciął, tak się bezprawia dopuszcza, kto się głupiemu poselstwa powierza.

7
nbg

Golenie zwisają u chromego, a przysłowie na ustach głupców.

bg

Jako nierówne są golenie u chromego: tak jest powieść w ustach głupich.

8
nbg

Ten, który składa cześć głupcowi – to jakby kamień przywiązywał do procy.

bg

Jako kiedy kto przywiązuje kamień drogi do procy: tak czyni ten, który uczciwość głupiemu wyrządza.

9
nbg

Cierń wniknął w rękę opoja, a przypowieść w usta głupców.

bg

Jako ciernie, gdy się dostaną w rękę pijanego: tak przypowieść jest w ustach głupich.

10
nbg

Możny rzuca na wszystkich postrach, kiedy przyjmuje do służby głupców i włóczęgów.

bg

Wielki Pan stworzył wszystko, a daje zapłatę głupiemu, daje także zapłatę przestępcom.

11
nbg

Jak pies wraca do swych wymiocin – tak głupiec powtarza swą niedorzeczność.

bg

Jako pies wraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje.

12
nbg

Jeśli widzisz człowieka, który sam siebie uważa za mędrca – wtedy po głupcu spodziewaj się więcej niż po nim.

bg

Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.

13
nbg

Leniwy powiada: Lew na drodze; lew na środku ulic!

bg

Leniwy mówi: lew na drodze, lew na ulicach.

14
nbg

Drzwi obracają się na swych zawiasach, a leniwiec na swoim łóżku.

bg

Jako się drzwi obracają na zawiasach swoich: tak leniwiec na łóżku swojem.

15
nbg

Gdy leniwy włoży rękę do misy ciężko mu ją znowu poprowadzić do ust.

bg

Leniwiec rękę kryje do zanadrzy swych, a ciężko mu jej podnosić do ust swoich.

16
nbg

Leniwy jest mędrszy w swoich oczach niż siedmiu, zdolnych trafnie odpowiadać.

bg

Leniwiec zda się sobie być mędrszym, niżeli siedm odpowiadających z rozsądkiem.

17
nbg

Psa pociąga za uszy przechodzień, co unosi się w kłótni, która go nie obchodzi.

bg

Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.

18
nbg

Jak szaleniec, który rzuca płomienne strzały oraz śmiertelne pociski

bg

Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne:

19
nbg

tak ten, co oszukał swojego bliźniego, a następnie powiada: Przecież ja tylko żartowałem.

bg

Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował?

20
nbg

Gdzie nie wystarcza drzewa – tam gaśnie ogień; gdzie nie ma plotkarza – tam ustaje kłótnia.

bg

Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.

21
nbg

Węgiel do żaru, drzewo do ognia, a człowiek kłótliwy do wzniecania waśni.

bg

Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.

22
nbg

Słowa plotkarza są jak łakocie, wnikają głęboko do tajników wnętrza.

bg

Słowa obmówcy są jako słowa zranionych; a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.

23
nbg

Srebrną polewą, którą pokryte jest naczynie, są żarliwe usta oraz niecne serce.

bg

Wargi nieprzyjacielskie i serce złe są jako srebrna piana, którą polewają naczynie gliniane.

24
nbg

Nieprzyjaciel zmyśla swoimi ustami, lecz w swym wnętrzu ukrywa zdradę.

bg

Ten, co kogo nienawidzi, za inszego się udaje wargami swemi; ale w sercu swojem myśli o zdradzie.

25
nbg

Kiedy przemawia wdzięcznym głosem – nie dowierzaj mu, bo w jego sercu czai się siedmioraka ohyda.

bg

Gdyć się ochotnym mową swą ukazuje, nie wierz mu: bo siedmioraka obrzydliwość jest w sercu jego.

26
nbg

Choćby się nienawiść okrywała obłudą – to jednak jej złość publicznie się objawi.

bg

Nienawiść zdradliwie bywa pokryta; ale odkryta bywa złość jej w zgromadzeniu.

27
nbg

Kto pod drugim kopie dół – wpadnie do niego, a kto wtacza kamień – na tego z powrotem spadnie.

bg

Kto drugiemu dół kopie, wpada weń; a kto kamień toczy, na niego się obraca.

28
nbg

Kłamliwy język nienawidzi swoich gnębionych, a gładkie usta przygotowują upadek.

bg

Człowiek języka kłamliwego ma utrapienie w nienawiści, a usta łagodne przywodzą do upadku.