Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 31
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.
Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.
Słowa króla Lemuela, proroctwo, którego nauczyła go jego matka.
Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?
Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?
Cóż, synu mój? Cóż, synu mojego łona? I cóż, synu moich ślubów?
Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.
Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.
Nie oddawaj kobietom swej siły ani twoich dróg temu, co prowadzi do zguby królów.
Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.
Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;
Nie królom, o Lemuelu, nie królom wypada pić wina i nie książętom bawić się mocnym napojem;
By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.
By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.
By pijąc, nie zapomnieli praw i nie wypaczyli sprawy wszystkich ludzi uciśnionych.
Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.
Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.
Dajcie mocny napój ginącym, a wino strapionym na duchu.
Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.
Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.
Niech się napiją i zapomną o swoim ubóstwie, i niech nie pamiętają więcej swego utrapienia.
Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.
Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.
Otwórz swe usta dla niemych w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.
Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.
Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.
Otwórz swe usta, sądź sprawiedliwie i broń sprawy ubogiego i nędzarza.
Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.
Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?
Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły.
Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.
Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.
Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie.
Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.
Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.
Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia.
Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.
Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.
Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami.
Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.
Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.
Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka.
Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.
I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.
Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym.
Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.
Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.
Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice.
Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.
Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.
Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.
Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.
Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.
Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie.
Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.
Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.
Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono.
Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.
Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.
Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza.
Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.
Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.
Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat.
Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.
Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.
Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury.
Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.
Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.
Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi.
Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.
Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.
Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi.
Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.
Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.
Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości.
Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.
Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.
Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia.
Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.
Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.
Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa.
Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:
Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,
Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali:
Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.
Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.
Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie.
Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.
Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.
Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.
Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.
Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.
Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.