Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 31
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.
Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.
Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?
Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?
Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.
Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.
Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.
Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;
By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.
By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.
Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.
Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.
Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.
Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.
Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.
Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.
Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.
Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.
Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.
Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?
Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.
Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.
Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.
Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.
Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.
Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.
Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.
Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.
Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.
I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.
Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.
Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.
Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.
Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.
Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.
Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.
Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.
Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.
Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.
Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.
Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.
Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.
Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.
Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.
Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.
Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.
Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.
Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.
Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.
Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.
Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.
Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.
Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.
Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.
Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:
Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,
Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.
Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.
Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.
Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.
Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.
Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.