Nowa Biblia Gdańska
Przypowieści Salomona 31
1 Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka. 2 Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów? 3 Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów. 4 Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój. 5 By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli. 6 Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona. 7 Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce. 8 Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną. 9 Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego. 10 Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość. 11 Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku. 12 Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia. 13 Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią. 14 Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb. 15 Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic. 16 Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk. 17 Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona. 18 Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło. 19 Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę. 20 Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu. 21 Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat. 22 Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę. 23 Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju. 24 Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi. 25 Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień. 26 Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka. 27 Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada. 28 Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia: 29 Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie. 30 Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały. 31 Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.