Nowa Biblia Gdańska

Przypowieści Salomona 31

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.

bg

Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.

ubg

Słowa króla Lemuela, proroctwo, którego nauczyła go jego matka.

2
nbg

Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?

bg

Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?

ubg

Cóż, synu mój? Cóż, synu mojego łona? I cóż, synu moich ślubów?

3
nbg

Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.

bg

Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.

ubg

Nie oddawaj kobietom swej siły ani twoich dróg temu, co prowadzi do zguby królów.

4
nbg

Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.

bg

Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;

ubg

Nie królom, o Lemuelu, nie królom wypada pić wina i nie książętom bawić się mocnym napojem;

5
nbg

By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.

bg

By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.

ubg

By pijąc, nie zapomnieli praw i nie wypaczyli sprawy wszystkich ludzi uciśnionych.

6
nbg

Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.

bg

Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.

ubg

Dajcie mocny napój ginącym, a wino strapionym na duchu.

7
nbg

Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.

bg

Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.

ubg

Niech się napiją i zapomną o swoim ubóstwie, i niech nie pamiętają więcej swego utrapienia.

8
nbg

Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.

bg

Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

ubg

Otwórz swe usta dla niemych w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

9
nbg

Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.

bg

Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.

ubg

Otwórz swe usta, sądź sprawiedliwie i broń sprawy ubogiego i nędzarza.

10
nbg

Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.

bg

Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?

ubg

Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły.

11
nbg

Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.

bg

Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.

ubg

Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie.

12
nbg

Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.

bg

Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.

ubg

Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia.

13
nbg

Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.

bg

Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.

ubg

Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami.

14
nbg

Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.

bg

Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.

ubg

Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka.

15
nbg

Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.

bg

I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.

ubg

Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym.

16
nbg

Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.

bg

Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.

ubg

Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice.

17
nbg

Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.

bg

Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.

ubg

Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.

18
nbg

Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.

bg

Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.

ubg

Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie.

19
nbg

Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.

bg

Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.

ubg

Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono.

20
nbg

Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.

bg

Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.

ubg

Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza.

21
nbg

Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.

bg

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

ubg

Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat.

22
nbg

Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.

bg

Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.

ubg

Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury.

23
nbg

Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.

bg

Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.

ubg

Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi.

24
nbg

Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.

bg

Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.

ubg

Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi.

25
nbg

Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.

bg

Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.

ubg

Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości.

26
nbg

Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.

bg

Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

ubg

Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia.

27
nbg

Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.

bg

Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.

ubg

Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa.

28
nbg

Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:

bg

Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,

ubg

Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali:

29
nbg

Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.

bg

Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.

ubg

Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie.

30
nbg

Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.

bg

Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.

ubg

Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.

31
nbg

Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.

bg

Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.

ubg

Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.