Nowa Biblia Gdańska

Księga Psalmów 102

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Modlitwa strapionego, gdy zwątpił i wylewa swój żal przed WIEKUISTYM.

bg

Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.

ubg

Modlitwa strapionego, gdy uciśniony wylewa przed PANEM swoją skargę. PANIE, wysłuchaj mojej modlitwy i niech przyjdzie do ciebie moje wołanie.

2
nbg

WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie.

bg

Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.

ubg

Nie ukrywaj przede mną swego oblicza, w dniu mego ucisku nakłoń ku mnie swego ucha; w dniu, w którym cię wzywam, szybko mnie wysłuchaj.

3
nbg

W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho, i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz.

bg

Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.

ubg

Moje dni bowiem nikną jak dym, a moje kości są rozpalone jak ognisko.

4
nbg

Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie.

bg

Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.

ubg

Moje serce jest porażone i usycha jak trawa, tak że zapomniałem jeść chleb.

5
nbg

Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.

bg

Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.

ubg

Od głosu mego wołania moje kości przylgnęły mi do ciała.

6
nbg

Od głosu mojego jęku przylgnęło me ciało do mej kości.

bg

Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.

ubg

Jestem podobny do pelikana na pustyni, jestem jak sowa na pustkowiu.

7
nbg

Podobny jestem do pelikana na puszczy i jakby puchacza w zwaliskach.

bg

Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.

ubg

Czuwam i jestem jak samotny wróbel na dachu.

8
nbg

Czuwam i jestem niczym samotny ptak na dachu.

bg

Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.

ubg

Przez cały dzień znieważają mnie moi wrogowie i przeklinają mnie ci, którzy szaleją przeciwko mnie.

9
nbg

Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną.

bg

Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.

ubg

Jadam bowiem popiół jak chleb, a mój napój mieszam ze łzami;

10
nbg

Popiół jadam jak chleb, a mój napój zakrapiam łzami.

bg

Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,

ubg

Z powodu twego gniewu i zapalczywości, bo podniosłeś mnie i strąciłeś.

11
nbg

Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.

bg

Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.

ubg

Moje dni są jak chylący się cień, a ja usycham jak trawa.

12
nbg

Moje dni są jak wydłużony cień; zwiędłem jak trawa.

bg

Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;

ubg

Ale ty, PANIE, trwasz na wieki, a twoja pamięć z pokolenia na pokolenie.

13
nbg

A Ty, WIEKUISTY, panujesz na wieki i Twa chwała od pokolenia do pokolenia.

bg

Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.

ubg

Powstaniesz i zmiłujesz się nad Syjonem, bo czas, byś się nad nim zlitował, gdyż nadszedł czas wyznaczony.

14
nbg

Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Cyonem, bo czas go ułaskawić, nadeszła wyznaczona pora.

bg

Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.

ubg

Twoi słudzy bowiem miłują jego kamienie i litują się nad jego prochem;

15
nbg

Gdyż Twoi słudzy upodobali sobie jego kamienie oraz umiłowali jego proch.

bg

Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;

ubg

A poganie będą się bać imienia PANA i wszyscy królowie ziemi twojej chwały;

16
nbg

A ludy bać się będą Imienia WIEKUISTEGO, a wszyscy królowie ziemi Twojej chwały.

bg

Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;

ubg

Gdy PAN odbuduje Syjon i ukaże się w swojej chwale;

17
nbg

Bo WIEKUISTY odbuduje Cyon i ukaże się w Swej wspaniałości.

bg

Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;

ubg

Przychyli się do modlitwy opuszczonych i nie pogardzi ich modlitwą.

18
nbg

Przychyli się do modlitwy opuszczonego i nie pogardzi ich modlitwą.

bg

Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.

ubg

Zapiszą to dla przyszłego pokolenia, a lud, który ma być stworzony, będzie chwalić PANA.

19
nbg

To się zapisze dla rodu potomnego, a lud stworzony będzie chwalił WIEKUISTEGO.

bg

To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,

ubg

Spojrzał bowiem z wysokości swojej świątyni; PAN popatrzył z nieba na ziemię;

20
nbg

Gdyż wejrzał ze Swojej świętej wysokości – WIEKUISTY spojrzał na ziemię z niebios,

bg

Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;

ubg

Aby wysłuchać jęku więźniów i uwolnić skazanych na śmierć;

21
nbg

by wysłuchać westchnienia jeńca i wyswobodzić na śmierć skazanych.

bg

Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;

ubg

Aby głosili na Syjonie imię PANA i jego chwałę w Jeruzalem;

22
nbg

By na Cyonie głosili Imię WIEKUISTEGO, a Jego sławę w Jeruszalaim,

bg

Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,

ubg

Gdy się zgromadzą razem narody i królestwa, aby służyć PANU.

23
nbg

gdy zgromadzą się razem narody i królestwa, ażeby służyć PANU.

bg

Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.

ubg

Osłabił w drodze moją siłę, skrócił moje dni.

24
nbg

On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił;

bg

Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;

ubg

Powiedziałem: Mój Boże, nie zabieraj mnie w połowie moich dni; twoje lata bowiem trwają z pokolenia na pokolenie.

25
nbg

zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.

bg

Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.

ubg

Ty dawno założyłeś fundamenty ziemi i niebiosa są dziełem twoich rąk.

26
nbg

Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.

bg

I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.

ubg

One przeminą, ale ty pozostajesz; wszystkie jak szata się zestarzeją, zmienisz je jak płaszcz i będą odmienione.

27
nbg

One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione.

bg

One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.

ubg

Ale ty zawsze jesteś ten sam, a twoje lata nigdy się nie skończą.

28
nbg

Ale Ty będziesz taki sam i nie skończą się Twoje lata.

bg

Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.

ubg

Synowie twoich sług będą trwać u ciebie, a ich potomstwo zostanie przed tobą utwierdzone.

29
nbg

U Ciebie będą mieszkać synowie Twoich sług, a ich potomstwo ostoi się przed Tobą.

bg

Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.

ubg

—