Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 107
1 Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobry, bowiem na wieki Jego łaska. 2 Niech to powiedzą wyswobodzeni przez BOGA, których wyzwolił z ręki ciemięzcy, 3 i zgromadził ich z ziem, od Wschodu i Zachodu, od Północy oraz od morza. 4 Błąkali się po pustyni, po stepie bezdrożnym, a miasta do osiedlenia nie znaleźli. 5 Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała. 6 Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień. 7 I poprowadził ich prostą drogą, aby doszli do miasta osiedlenia. 8 Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. 9 Bo nasycił spragnioną duszę oraz duszę zgłodniałą napełnił dobrem. 10 Tych, co przebywali w mroku, w cieniu śmierci, więzionych w nędzy i w żelazie. 11 Gdyż byli przekorni słowom Boga i urągali radom Najwyższego. 12 Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy. 13 Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień. 14 Wyprowadził ich z mroku, z cienia śmierci, a więzy ich porozrywał. 15 Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. 16 Bo skruszył spiżowe bramy, a żelazne zawory połamał. 17 Niebaczni cierpieli za swoją grzeszną drogę oraz za swe występki. 18 Ich dusza gardziła wszelką strawą i doszli do bram śmierci. 19 Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień. 20 Zesłał też Swoje Słowo i ich wyleczył, ocalił ich od zguby. 21 Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. 22 Niech składają dziękczynne ofiary i w radości opowiadają Jego dzieła. 23 Ci, co są na okrętach oraz schodzą do morza, ci co pracują na szerokich wodach, 24 oni widzieli sprawy BOGA i Jego cuda w głębinie. 25 Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany; 26 piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza. 27 Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona. 28 Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień. 29 Zamienił burzę na ciszę i uśmierzyły się fale. 30 Więc ucieszyli się, że zamilkły, i doprowadził ich do celu ich pragnień. 31 Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama. 32 Niechaj Go wywyższają w zborze ludu i niech Go chwalą na radzie starszych. 33 Obrócił rzeki w pustynie, a źródła wód w suszę. 34 Płodną ziemię zamienił w solną glebę, z powodu niegodziwości jej mieszkańców. 35 On zamienia pustynie w jeziora, a suchą ziemię w źródła wód. 36 Osadza tam zgłodniałych, by założyli miasto zamieszkania. 37 Zatem obsiali pola i nasadzili winnice, więc przyniosły im owoc plon coroczny. 38 Także im błogosławił, więc bardzo się rozmnożyli, a ich dobytku nie umniejszał. 39 Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski. 40 Wylał hańbę na dostojników, zbłąkał ich pośród bezdrożnego stepu. 41 A żebrzącego wyniósł z nędzy i rozmnożył jak trzodę rodziny. 42 Widzą to prawi i się cieszą, a wszelkie bezprawie zamyka swoje usta. 43 Kto mądry zachowa to wszystko oraz rozważy łaski WIEKUISTEGO.