Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 137
1 Nad rzekami Babelu, tam siedzieliśmy płacząc i wspominając Cyon. 2 W nim na wierzbach zawieszaliśmy nasze lutnie. 3 Tam zaborcy domagali się od nas słów pieśni, a nasi gnębiciele radości. Zaśpiewajcie nam jakąś z pieśni Cyonu. 4 Jakże my mamy śpiewać pieśń WIEKUISTEGO na obcej ziemi? 5 Jeżeli cię zapomnę, Jeruszalaim, niech zdrętwieje moja prawica. 6 Niech mój język przylgnie do mego podniebienia, jeślibym nie pamiętał o tobie, jeślibym nie postawił Jeruszalaim na przedzie mojej radości. 7 WIEKUISTY, pamiętaj synom Edomu dzień Jeruszalaim; tym, co wołali: Burzcie, burzcie aż do jej fundamentów. 8 O, córko Babelu, ty będziesz spustoszona; szczęśliwy, kto ci zrównoważy odpłatę, którą nam zapłaciłaś. 9 Szczęśliwy kto pochwyci i roztrąci o skałę twoje dzieci.