Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 139
1 Przewodnikowi chóru. Pieśń Dawida. WIEKUISTY, Ty mnie zbadałeś i znasz. 2 Ty znasz mój odpoczynek, moje wstawanie i z daleka rozumiesz mą myśl. 3 Ty wyśledziłeś mój chód, moje leżenie i uważasz na wszystkie me drogi. 4 Bo zanim wyraz pojawi się na mym języku, WIEKUISTY, Ty już go cały znasz. 5 Ze wszystkich stron mnie opasałeś i położyłeś na mnie Twoją dłoń. 6 Niedościgłym jest dla mnie tego zrozumienie, i tak wzniosłe, że temu nie podołam. 7 Dokąd ujdę przed Twoim Duchem; dokąd się schronię przed Twym obliczem? 8 Gdybym się wzniósł ku niebu Ty tam jesteś; gdybym sobie usłał w Krainie Umarłych jesteś tuż. 9 Gdybym wziął skrzydła jutrzenki i spoczął na krańcu morza 10 nawet tam zaprowadzi mnie Twoja ręka i ujmie Twoja prawica. 11 A gdybym powiedział: Przecież ukryje mnie ciemność – i nocą stanie się światło wokół mnie. 12 Bo ciemność nie zaciemnia przed Tobą, a noc jaśnieje jak dzień; ciemność jest dla Ciebie jak światło. 13 Ty ukształtowałeś moje nerki, uformowałeś mnie w łonie mej matki. 14 Sławię Cię, bo jestem dziwnie cudowny; cudowne są Twoje twory, a moja dusza dobrze to poznaje. 15 Moja istota nie była tajna przed Tobą, kiedy się tworzyłem w skrytości, zawiązywałem się w dolnej ziemi. 16 Twoje oczy widziały mój zarodek; a w Twej księdze, gdzie są zapisane wszystkie przyszłe przeznaczenia, i dla niego było jedno wśród nich. 17 Jak cenne były dla mnie Twe zamysły, Boże, i jak potężna ich liczba. 18 Gdybym je zliczył byłyby liczniejsze od piasku; powstałem oraz wciąż jestem z Tobą. 19 Gdybyś zgładził, Boże, niegodziwego; wara ode mnie mężom krwawym. 20 Tym, co wzywają Cię dla zbrodni, wzywają dla fałszu – Twoich wrogów. 21 Czyż tych, którzy Cię nienawidzą, WIEKUISTY, i ja nie mam w nienawiści, i czy nie brzydzę się Twoimi przeciwnikami? 22 Znienawidziłem ich całą nienawiścią; są mi wrogami. 23 Doświadcz mnie, Boże, poznaj moje serce, wypróbuj mnie i poznaj moje myśli. 24 Patrz, czy jest we mnie droga przekory, i po drodze wieczności mnie prowadź.