Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 30
1 Psalm; pieśń na poświęcenie Domu przez Dawida. 2 Wynosić Cię będę, WIEKUISTY, gdyż mnie wyprowadziłeś z toni, a moich nieprzyjaciół nie uratowałeś. 3 WIEKUISTY, Boże mój, wołałem do Ciebie, a Ty mnie uleczyłeś. 4 Moją duszę wyprowadziłeś, BOŻE, z Krainy Umarłych, utrzymałeś mnie przy życiu i nie zstąpiłem do grobu. 5 Śpiewajcie WIEKUISTEMU pobożni, dziękujcie Jego świętemu Imieniu. 6 Gdyż chwilę trwa Jego gniew, a całe życie jest Jego łaską; wieczorem gości płacz, ale z rana wesele. 7 Więc ja, w moim powodzeniu powiedziałem: Na wieki się nie zachwieję. 8 WIEKUISTY, w Twojej łasce ustanowiłeś potęgę na mej górze; ale ukryłeś Twe oblicze, zatem byłem strwożony. 9 Do Ciebie wołałem, WIEKUISTY; modliłem się do PANA, mówiąc: 10 Jaki pożytek z mojej krwi, kiedy zejdę do grobu? Czyż może Cię wielbić proch oraz wygłaszać Twoją prawdę? 11 Wysłuchaj mnie, o BOŻE, i zmiłuj się nade mną; bądź moim wybawcą, WIEKUISTY. 12 Wtedy przemieniłeś moją żałobę w taniec, rozwiązałeś mój wór i przepasałeś mnie radością. 13 Aby opiewała Cię sława i nie zamilkła; WIEKUISTY, mój Boże, będę Cię wiecznie wysławiał.