Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 57
1 Przewodnikowi chóru na nutę: „Nie zatracaj”. Klejnot Dawida; gdy się schronił przed Saulem do jaskini. 2 Zmiłuj się nade mną, Boże, miej litość nade mną, gdyż do Ciebie chroni się moja dusza, i pod cień Twoich skrzydeł się uciekam, aż przeminie niedola. 3 Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który też o mnie postanawia. 4 Ześle z niebios i mnie wspomoże; On, którego lży ten czyhający na mnie. Sela. Bóg ześle Swoją łaskę i Swoją prawdę. 5 Moja dusza przebywa pośród lwów, wśród zapalczywych ludzi; ich zęby są jak oszczepy i strzały, a ich język jak ostry miecz. 6 Wywyż się, Panie, nad niebiosa, oraz nad całą ziemię Twoją chwałą. 7 Moim krokom przygotowali sidła, więc zgnębiona jest moja dusza; wykopali przede mną jamę, lecz sami w nią powpadali. Sela. 8 Utwierdzone jest moje serce, Boże, niewzruszone jest moje serce; śpiewam oraz wysławiam. 9 Rozbudź się mój duchu, ocuć się lutnio i cytro, gdy budzę się wraz z jutrzenką. 10 Będę Cię wysławiał wśród narodów, będę Ci śpiewał pośród ludów; 11 Bo wielką aż po niebiosa jest Twoja łaska i pod obłoki Twa prawda. 12 Wywyż się, Panie, nad niebiosa, oraz nad całą ziemię Twoją chwałą.