Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 74
1 Dumanie Asafa. Czemu nas, Boże, nieustannie porzucasz, a Twój gniew pała przeciw trzodzie Twojego pastwiska? 2 Wspomnij na Twoje zgromadzenie, które niegdyś sobie zjednałeś, i które wyzwoliłeś jako szczep Twojego dziedzictwa; na górę Cyon, na której spoczywałeś. 3 Pospiesz ku zupełnym ruinom; gdyż wróg wszystko poburzył w Świątyni. 4 Twoi nieprzyjaciele ryczeli pośród Twych wyznaczonych miejsc; ustanawiali swe godła jako znaki. 5 Wróg dał się poznać, gdy zmierzał w górę z gęstwiną toporów. 6 A potem młotem i oskardami rozbijali jej zdobienia. 7 Twą Świątynię wydali na pastwę ognia; do ziemi znieważyli siedzibę Twojego Imienia. 8 Powiedzieli w swoim sercu: Razem ją zburzymy; a w kraju palili wszystkie, wyznaczone miejsca Boga. 9 Naszych godeł już nie widzimy; nie ma proroka oraz nikogo między nami, który by wiedział – dopóki? 10 Dokąd, Boże, będzie urągał ciemięzca, dopóki wróg będzie lżył bezustannie Twoje Imię? 11 Czemu usuwasz Twoją rękę i Twą prawicę? Dobądź z Twojego zanadrza i wytępiaj! 12 Przecież Bóg, mój Król, od dawna spełnia wybawienie na ziemi. 13 Ty, Twą mocą rozdzieliłeś morze i zmiażdżyłeś głowy krokodyli na wodach. 14 Ty skruszyłeś głowę Lewiatana; rzuciłeś go na żer mieszkańcom stepu. 15 Ty otworzyłeś źródła i potoki; Ty osuszyłeś bystre strumienie. 16 Twoim jest dzień i Twoja noc; Ty ustanowiłeś światło i słońce. 17 Ty utwierdziłeś wszystkie granice ziemi; lato i zimę – Ty je stworzyłeś. 18 Wspomnij na to, że wróg urąga WIEKUISTEMU, a lud nikczemny lży Twoje Imię. 19 Nie wydawaj dziczy duszy Twej gołębicy; o gromadce Twych uciśnionych nie zapominaj na wieki. 20 Uważaj na przymierze, bo zakątki ziemi pełne są siedzib bezprawia. 21 Niech zgnębiony nie odchodzi zawstydzony; a ubogi i uciśniony chwalą Twoje Imię. 22 Powstań Boże, wytocz Twoją sprawę; wspomnij na zniewagę, bez ustanku wyrządzaną Ci przez nikczemnych. 23 Nie zapominaj okrzyku Twoich wrogów, wrzawy Twych przeciwników, która się ustawicznie wznosi.