Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 92
1 Psalm; pieśń na dzień szabatu. 2 Miło jest chwalić WIEKUISTEGO i sławić Twoje Imię, o Najwyższy. 3 Z rana opiewać Twoje miłosierdzie, a po nocach Twą niezawodność; 4 na dziesięciostrunnej lutni, na lirze oraz przy dźwięku cytry. 5 Ponieważ uratowałeś mnie, WIEKUISTY, Twoimi czynami; o dziełach Twoich rąk będę śpiewał. 6 Jak wzniosłe są Twoje dzieła, WIEKUISTY, i niezmiernie głębokie Twe zamysły. 7 Człowiek jest nierozumny – więc tego nie odgadnie; ograniczony – więc tego nie dociecze. 8 Jeśli jak trawa rozrastają się niegodziwi i rozkwitają wszyscy złoczyńcy, to po to, by byli zatraceni na wieki. 9 A Ty, WIEKUISTY, jesteś wzniosły na wieki. 10 Bo oto Twoi wrogowie, WIEKUISTY, bo oto Twoi wrogowie zginą; wszyscy złoczyńcy będą rozproszeni. 11 Ale mój róg wzniosłeś – niby bawoli; namaszczony jestem zieloną oliwą. 12 Moje oko napawa się moimi prześladowcami; moje ucho usłyszy o złoczyńcach, którzy powstali przeciw mnie. 13 Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, wystrzeli jak cedr Libanu. 14 Ci, zaszczepieni w domu WIEKUISTEGO, zakwitną na dziedzińcach prawdziwego Boga. 15 Nawet w starości pokryją się owocem, będą pełni soków i zieleni. 16 By opowiadać, że WIEKUISTY, ma Opoka, jest sprawiedliwym Bogiem i nie ma w Nim niesprawiedliwości.