Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 94
1 Boże pomsty, WIEKUISTY, Boże pomsty – zajaśniej. 2 Podnieś się sędzio ziemi i daj odpłatę pysznym. 3 Jak długo niegodziwi, WIEKUISTY, jak długo będą górować niegodziwi; 4 bluzgać, hardo przemawiać i przechwalać się wszyscy złoczyńcy? 5 Dręczą Twój lud, WIEKUISTY, i Twoje dziedzictwo gnębią. 6 Wdowę i przybysza zabijają, a sieroty mordują. 7 Mówią: WIEKUISTY nie widzi; nie zwraca uwagi Bóg Jakóba. 8 Zastanówcie się nieroztropni w narodzie, ograniczeni – kiedy się opamiętacie? 9 Czyż Ten, kto ukształtował ucho – nie usłyszy? Albo czy Ten, kto zbudował oko – nie zobaczy? 10 Kto karci narody – czyżby nie karał? On, co człowieka uczy wiedzy. 11 WIEKUISTY zna zamysły ludzi, że są marne. 12 Szczęśliwy mąż, którego karcisz, BOŻE, i w Twoim Prawie go nauczasz. 13 Aby mu dać otuchę w dni niedoli, dopóki nie będzie wykopany grób niegodziwego. 14 Gdyż WIEKUISTY nie porzuci Swojego ludu i Swojego dziedzictwa nie opuści. 15 Bowiem sąd wróci z powrotem do sprawiedliwości, a oprócz niego wszyscy prawego serca. 16 Kto przy mnie stawał przeciwko niegodziwym? Kto dla mnie występował przeciw nieprawym? 17 Gdyby WIEKUISTY nie był mą pomocą, moja dusza niemal by legła w grobie. 18 Gdy sądziłem, że już się chwieje ma noga – Twoja łaska, WIEKUISTY, mnie wsparła. 19 Kiedy myśli ścierają się w moim wnętrzu, Twoje pocieszenia rozweselają mą duszę. 20 Czy sprzymierzył się z Tobą tron bezprawia, i sprawca krzywdy zamiast prawa? 21 Skupiają się przeciw duszy sprawiedliwego i niewinną krew potępiają. 22 Ale WIEKUISTY będzie dla mnie Twierdzą; mój Bóg Opoką mego schronienia. 23 Przeciw nim zwróci ich nieprawość i z powodu ich złości wygubi; wygubi ich WIEKUISTY, nasz Bóg.