Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Potem Hiob otworzył swoje usta i przeklinał swój dzień.
I nareszcie Ijob otworzył swoje usta oraz przeklął swój dzień.
Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.
Hiob odezwał się i zawołał:
Potem się odezwał, mówiąc:
I zawołał Ijob, mówiąc:
Niech zginie dzień, w którym się urodziłem, i noc, w którą powiedziano: Poczęty mężczyzna.
Bodajby zginął ten dzień, w którym się urodziłem oraz noc w której mówiono: Poczęty chłopiec.
Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc,w którą rzeczono: Począł się mężczyzna!
Niech ten dzień stanie się ciemnością, niech o niego nie troszczy się Bóg z wysokości i nie oświetla go światłość.
Bodajby ten dzień pozostał ciemnym; bodajby się o niego nie pytał Bóg na wysokości, a także nie zaświecił nad nim jasny promień.
Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością!
Niech go pokryje ciemność i cień śmierci, niech go ogarnie obłok i przerazi mrok dnia.
Bodajby zachmurzyła go ciemność oraz śmiertelna pomroka, zawisnął nad nim gęsty obłok i trwożyły go dzienne zaćmienia.
Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!
Niech tą nocą zawładnie ciemność, niech nie będzie liczona wśród dni roku i nie wejdzie w liczbę miesięcy.
I ową noc – niech ją ogarnia mrok, by się nie zaliczała pomiędzy doby roku, i nie weszła w poczet miesięcy.
Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła!
Niech ta noc będzie samotna, niech nie będzie w niej radosnego śpiewu.
Tak, bodajby ta noc pozostała bezpłodną i nie przeniknął jej głos radości.
Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej!
Niech przeklną ją ci, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi podnieść swój lament.
Bodajby jej złorzeczyli zaklinacze losu, gotowi obudzić potwora.
Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój!
Niech gwiazdy zaćmią się o zmierzchu, niech nie doczeka się światła ani nie zobaczy zorzy porannej;
Bodajby się zaćmiły jej gwiazdy brzasku, daremnie czekała na świt i nigdy nie zobaczyła słońca poranku.
Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej!
Bo nie zamknęła drzwi łona mej matki i nie ukryła smutku przed moimi oczami.
Ponieważ nie zamknęła bram mojego matczynego łona oraz nie skryła nędzy przed mymi oczami.
Iż nie zawarła drzwi żywota mego, a nie skryła boleści od oczu moich.
Czemu nie umarłem w łonie? Czemu nie zginąłem, kiedy wyszedłem z łona?
Czemu nie zmarłem już w łonie matki? Nie skonałem, gdy wyszedłem do życia?
Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął?
Czemu przyjęły mnie kolana? Czemu przyjęły mnie piersi, abym mógł je ssać?
Czemu podjęły mnie kolana; czemu piersi, abym je ssał?
Przeczże mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi?
Teraz bowiem leżałbym i trwał w spokoju, spałbym i odpoczywał;
Leżałbym teraz i spoczywał, spałbym oraz zażywał spokoju,
Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,
Z królami i z doradcami ziemi, którzy sobie budowali opustoszałe miejsca;
wraz z królami i radcami ziemi, co wystawiali sobie ruiny.
Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;
Albo z książętami, którzy mieli złoto i napełnili swe domy srebrem;
Czy z bogatymi w złoto książętami, co srebrem napełniali swoje domy.
Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,
Albo czemu nie stałem się jak ukryty, martwy płód, jak niemowlęta, które nie widziały światła?
Albo czemu jak zagrzebany płód, nie byłem jak niemowlęta, które nigdy nie ujrzały światła?
Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości?
Tam bezbożni przestają straszyć, tam pozbawieni siły odpoczywają.
Niegodziwi zaprzestali tam fukać, a wyczerpani z sił znajdują tam pokój.
Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę.
Tam więźniowie razem wypoczywają i nie słyszą głosu ciemięzcy.
Razem odpoczywają więźniowie, nie słysząc głosu naganiacza.
Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich,
Mały i wielki są tam sobie równi i niewolnik jest wolny od swego pana.
Mały i wielki – tam są sobie równi, a niewolnik wyzwolony od swego pana.
Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.
Czemu nędznemu dane jest światło, a życie tym, którzy są rozgoryczeni na duszy;
Po co On obdarza światłem nędzarzy, a życiem rozgoryczonych w duchu?
Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha?
Którzy z tęsknotą wypatrują śmierci, a ta nie przychodzi, choć jej szukają pilniej niż ukrytych skarbów;
Tych, którzy wypatrują śmierci a nie przychodzi; którzy jej poszukują pilniej niż skarbów.
Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;
Którzy wielce się radują i cieszą, kiedy grób znajdują?
Tych, co by się cieszyli aż do zachwytu, radowali, gdyby znaleźli grób.
Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.
Czemu dane jest światło człowiekowi, którego droga jest ukryta i którego Bóg osaczył?
Jestem człowiekiem, którego ścieżka została zakryta, którego Bóg zewsząd ogrodził.
Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?
Kiedy bowiem mam jeść, przychodzi moje wzdychanie, a moje jęki rozchodzą się jak woda;
Gdyż mojemu chlebowi towarzyszy mój jęk, a me skargi rozlewają się niczym woda.
Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;
Bo to, czego się bałem, spotkało mnie, a to, czego się obawiałem, spadło na mnie.
Bo czego strasznego się lękałem – to mnie spotkało, a czego się obawiałem – to mnie przypadło.
Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.
Nie byłem bezpieczny, nie miałem spokoju ani odpoczynku, a jednak nadeszła trwoga.
Nie zaznałem jeszcze wypoczynku, spokoju oraz wytchnienia, a już nadeszła nowa trwoga.
Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.