Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 4

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Wtedy Elifaz z Temanu odpowiedział:

nbg

Wtedy odezwał się Elifaz z Themanu, mówiąc:

2
ubg

Jeśli będziemy rozmawiać z tobą, nie będzie ci przykro? Ale któż może się od mówienia powstrzymać?

nbg

Gdyby się odważono powiedzieć do ciebie słowo, czy byś się zniecierpliwił? Jednak powstrzymać słowa – któż potrafi?

3
ubg

Oto nauczałeś wielu i ręce słabe umocniłeś.

nbg

Przecież sam napominałeś także wielu, na nowo krzepiąc opadłe ręce.

4
ubg

Twoje słowa podnosiły upadającego, a omdlałe kolana wzmacniałeś.

nbg

Gdy się ktoś zachwiał – podniosły go twoje słowa i dodawałeś mocy kolanom, co się ugięły.

5
ubg

A teraz, gdy to przyszło na ciebie, opadasz z sił, dotknęło cię i się trwożysz.

nbg

A obecnie, ponieważ to spadło na ciebie – rozpaczasz; ponieważ ciebie dotknęło – ogarnia cię trwoga.

6
ubg

Czy twoja bojaźń nie była twoją ufnością, a prawość twoich dróg twoją nadzieją?

nbg

Czyżby twoja bogobojność nie była twą ufnością, a nadzieją twoje nieskazitelne postępowanie?

7
ubg

Przypomnij sobie, proszę, czy kiedykolwiek zginął ktoś niewinny? Albo gdzie sprawiedliwych wytępiono?

nbg

Rozważ kto kiedy zginął niewinny? Albo czy sprawiedliwi zostali zgładzeni?

8
ubg

Według tego, co zauważyłem, ci, którzy orzą zło i sieją niegodziwość, zbierają je.

nbg

Ileż razy widziałem tych, co zaorali niedolę oraz wysiali nędzę – po czym zbierali ją sami.

9
ubg

Od tchnienia Boga giną i od powiewu jego gniewu niszczeją.

nbg

Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.

10
ubg

Ryk lwa, głos dzikiego lwa i zęby lwiątek są złamane.

nbg

Ustaje ryk lwa i pomruk lwicy, a kły lwiąt zostają skruszone.

11
ubg

Lew ginie z braku łupu i młode lwicy rozpraszają się.

nbg

Lew ginie z powodu braku zdobyczy, zaś szczenięta lwicy muszą się rozproszyć.

12
ubg

Oto potajemnie doszło do mnie słowo i moje ucho usłyszało szept.

nbg

Doszło mnie potajemne słowo, a me ucho zachwycił cichy szept.

13
ubg

W rozmyślaniu o nocnych widzeniach, gdy twardy sen spada na ludzi;

nbg

W chwili marzeń, po nocnych widziadłach, gdy ludzi opada głęboki sen,

14
ubg

Ogarnęły mnie strach i drżenie, od których wszystkie moje kości zadrżały.

nbg

ogarnął mnie lęk i drżenie, zadygotały wszystkie moje członki.

15
ubg

Wtedy duch przeszedł przed moją twarzą, zjeżyły się włosy na moim ciele.

nbg

Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.

16
ubg

Stanął, lecz nie rozpoznałem jego wyglądu, tylko jakiś kształt był przed moimi oczami; nastała cisza, a potem usłyszałem głos mówiący:

nbg

Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.

17
ubg

Czy śmiertelny człowiek może być sprawiedliwszy niż Bóg? Czy człowiek może być czystszy niż jego Stwórca?

nbg

Czy istnieje człowiek, który jest sprawiedliwy wobec Boga; mąż czysty wobec swojego Stwórcy?

18
ubg

Oto swoim sługom nie ufa i w swoich aniołach dostrzega braki;

nbg

Oto On swoim sługom nie ufa, a swym aniołom wytyka zmazy.

19
ubg

O ileż bardziej w tych, którzy mieszkają w domach glinianych, których podstawa jest w prochu łatwiej ich zgnieść niż mola.

nbg

O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.

20
ubg

Od poranka aż do wieczora są gładzeni; giną na wieki, a nikt tego nie zauważa.

nbg

Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.

21
ubg

Czy ich wspaniałość nie przemija wraz z nimi? Umierają, ale nie w mądrości.

nbg

Gdy w nich zerwała się lina ich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.