Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 5

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Wołaj więc, jeśli jest ktoś, kto by ci odpowiedział; i do którego ze świętych się zwrócisz?

nbg

Wołaj tylko! Czy jest ktoś, kto by ci odpowiedział? Do którego ze świętych chcesz się zwrócić?

bg

Zawołajże tedy, jeźli kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz?

2
ubg

Gniew bowiem zabija głupiego, a prostaka uśmierca zawiść.

nbg

Zaprawdę, głupiego morduje jego własny gniew, a prostaka zabija zawiść.

bg

Zaiste głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść.

3
ubg

Widziałem głupiego, jak zapuścił korzenie, lecz zaraz przekląłem jego mieszkanie.

nbg

Sam widziałem głupiego, który głęboko się zakorzenił; ale nagle przekląłem jego siedzibę.

bg

Jam widział głupiego, iż się rozkorzenił; alem wnet źle tuszył mieszkaniu jego.

4
ubg

Jego synowie są daleko od ratunku, zostają zdeptani w bramie, a nie ma nikogo, kto by ich ocalił.

nbg

Jego dzieci dalekie są od pomocy; zostają zdeptane w bramie i nikt ich nie ocala.

bg

Oddaleni będą synowie jego od zbawienia, i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał.

5
ubg

Jego żniwo głodny pożera, wydobywa je spośród samych cierni, a chciwy pochłania ich bogactwa.

nbg

Jego żniwo pochłania głodny, wydobywa je nawet spośród cierni, gdyż spragnieni łakną jego dobra.

bg

Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych.

6
ubg

Utrapienie bowiem nie powstaje z prochu ani z ziemi nie wyrasta niedola;

nbg

Niedola nie wyrasta z prochu, ani nędza nie wschodzi z ziemi.

bg

Albowiem nie z prochu wychodzi utrapienie, ani z ziemi wyrasta kłopot.

7
ubg

Lecz człowiek rodzi się na niedolę, jak iskry z węgla wzlatują w górę.

nbg

Nie – człowiek się rodzi na nędzę; podobnie jak iskry płomienia, by się wznosiły w górę.

bg

Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę.

8
ubg

Ja jednak szukałbym Boga i Bogu przedstawił swoją sprawę;

nbg

Ja jednak bym się zwrócił do Wszechmocnego i moją sprawę powierzył Bogu,

bg

Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;

9
ubg

Który czyni rzeczy wielkie i niezbadane, cudowne i niezliczone;

nbg

który spełnia rzeczy wielkie, niezbadane i dziwne, oraz nie ma ich liczby.

bg

Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;

10
ubg

Który zsyła deszcz na ziemię i spuszcza wody na pola;

nbg

On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.

bg

Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;

11
ubg

Który pokornych stawia wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;

nbg

Niskich podnosi wysoko oraz sprawia, by pogrążeni w żałości dostąpili zbawienia.

bg

Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;

12
ubg

Który wniwecz obraca zamysły przebiegłych, tak że ich ręce nie wykonują ich zamiaru;

nbg

Niweczy knowania chytrych, by ich ręce nie zdziałały nic skutecznego.

bg

Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;

13
ubg

Który chwyta mądrych w ich przebiegłości, tak że rada przewrotnych szybko upada.

nbg

Przemądrych chwyta w ich własnej chytrości, więc zamysł przebiegłych jest chybiony.

bg

Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.

14
ubg

Za dnia napotykają ciemność, a w południe idą po omacku jak w nocy.

nbg

Pośród jasnego dnia zderzają się z ciemnością i w południe macają jakby w nocy.

bg

We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.

15
ubg

On wybawia ubogiego od miecza, od ich ust, i z ręki mocarza.

nbg

Tak wybawia od miecza, od ich paszczy; biedaka z mocy przemożnego.

bg

Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.

16
ubg

Tak to uciśniony ma nadzieję, a nieprawość zamyka swe usta.

nbg

Więc słabemu wschodzi nadzieja, a złość stula swe usta.

bg

Mać uciśniony nadzieje; ale nieprawość stuli usta swe.

17
ubg

Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; nie gardź więc karceniem Wszechmocnego.

nbg

Oto szczęśliwy człowiek, którego karci Bóg. Zatem karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj.

bg

Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,

18
ubg

On bowiem rani, ale i opatruje, uderza, a jego ręce uzdrawiają.

nbg

Bo On rani, ale i leczy; uderza, lecz Jego ręce uzdrawiają.

bg

Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.

19
ubg

Z sześciu nieszczęść cię wyrwie, a w siódmym nie dotknie cię zło.

nbg

Wyzwoli cię z sześciu utrapień a w siódmym nie dotknie cię zło.

bg

Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe.

20
ubg

W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie od mocy miecza.

nbg

W czasie głodu wybawia cię od śmierci, a na wojnie z mocy oręża.

bg

W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.

21
ubg

Przed biczem języka będziesz zasłonięty i nie ulękniesz się spustoszenia, gdy nadejdzie.

nbg

Jesteś skryty przed biczem języka i nie masz się czego bać, gdy zbliża się spustoszenie.

bg

Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie.

22
ubg

Będziesz się śmiał ze spustoszenia i głodu, nie będziesz się bał zwierząt ziemi.

nbg

Możesz urągać spustoszeniu, głodowi i nie musisz się obawiać zwierząt ziemi.

bg

W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz.

23
ubg

Zawrzesz bowiem przymierze z kamieniami na polu, a okrutny zwierz polny będzie żyć z tobą w pokoju.

nbg

Bo jesteś sprzymierzony z polnym kamieniem, a dzikie bestie będą z tobą w przyjaźni.

bg

Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi.

24
ubg

I poznasz, że twój przybytek jest spokojny; odwiedzisz swoje mieszkanie, a nie zgrzeszysz.

nbg

Tak doświadczysz, że jest spokojny twój namiot; patrzysz na swoją siedzibę i nie dostrzegasz braku.

bg

I poznasz, że jest spokojny przybytek twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz.

25
ubg

Poznasz też, że twoje potomstwo się rozmnoży, a twoje dzieci będą jak trawa ziemi.

nbg

Także poznasz, że liczny jest twój ród, a twoje odrośle są jak zioła ziemi.

bg

Doznasz też, iż rozmnożone będzie nasienie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi.

26
ubg

W sędziwym wieku zejdziesz do grobu, jak snop zboża zbierany w swym czasie.

nbg

W pełni dni zstąpisz do grobu, tak jak swojego czasu bywają znoszone snopy.

bg

Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.

27
ubg

Oto do tego doszliśmy i tak jest. Słuchaj tego i rozważ to sobie.

nbg

Oto co zbadaliśmy – że nie jest inaczej. Słuchaj tego i rozważ sam u siebie.

bg

Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.