Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 7

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?

nbg

Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.

bg

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

2
ubg

Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;

nbg

Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.

bg

Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:

3
ubg

Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.

nbg

Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.

bg

Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

4
ubg

Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.

nbg

Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.

bg

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

5
ubg

Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.

nbg

Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

bg

Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

6
ubg

Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.

nbg

Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.

bg

Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.

7
ubg

Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.

nbg

Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.

bg

Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.

8
ubg

Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.

nbg

Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.

bg

Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.

9
ubg

Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.

nbg

Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.

bg

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

10
ubg

Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.

nbg

Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.

bg

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

11
ubg

Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.

nbg

Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.

bg

Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

12
ubg

Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?

nbg

Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?

bg

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

13
ubg

Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;

nbg

Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –

bg

Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

14
ubg

Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;

nbg

wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.

bg

Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

15
ubg

Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.

nbg

Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.

bg

A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

16
ubg

Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.

nbg

Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.

bg

Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

17
ubg

Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?

nbg

Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?

bg

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

18
ubg

Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?

nbg

Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?

bg

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

19
ubg

Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

nbg

Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

bg

Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

20
ubg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?

nbg

Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?

bg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

21
ubg

Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.

nbg

Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.

bg

Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.