Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 9
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A Hiob odpowiedział:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
Doprawdy, wiem, że tak jest. Lecz jak człowiek miałby być usprawiedliwiony przed Bogiem?
Zaiste, ja wiem, że tak jest – bo jak człowiek ma być pełny sprawiedliwości wobec Boga?
Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?
Gdyby chciał się z nim spierać, nie odpowie mu ani raz na tysiąc.
Gdyby zechciał toczyć z Nim spór, nie zdoła Mu odpowiedzieć na jedno z tysiąca pytań.
Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.
Ma on mądre serce i potężną siłę. Kto mu się sprzeciwił i powodziło mu się?
Temu, który jest wszechmądrej myśli oraz przemożnej potęgi. Kto kiedy Mu się sprzeciwił, a potem wyszedł nietknięty?
Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?
On przenosi góry, a ludzie nie zauważają, przewraca je w swoim gniewie.
Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie;
On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.
On wstrząsa ziemią z jej miejsca i trzęsą się jej filary.
który ze swego miejsca wstrząsa ziemią, tak, że drżą jej filary;
On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.
On rozkaże słońcu i ono nie wschodzi, zamyka też gwiazdy pieczęcią.
który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć;
Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
On sam rozciąga niebiosa i kroczy po falach morza.
który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
On stworzył Niedźwiedzicę, Oriona, Plejady i gwiazdozbiory południa.
który stworzył Wielką Niedźwiedzicę, Oriona, plejady oraz tajniki południa;
On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.
On czyni rzeczy wielkie i niezbadane, cuda, których zliczyć nie można.
który czyni wielkie i niezbadane rzeczy, oraz dziwy, które nie mają liczby.
On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.
Oto przechodzi obok mnie, a nie widzę go; mija mnie, a ja go nie dostrzegam.
Oto przechodzi obok mnie, a Go nie widzę; idzie, a tego nie zauważam.
Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.
Oto gdy zabiera, któż go powstrzyma? Któż mu powie: Co czynisz?
Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz?
Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?
Gdyby Bóg nie odwrócił swego gniewu, zuchwali pomocnicy upadliby pod nim.
Bóg nie powstrzymuje swojego gniewu przed Nim ukorzyli się pomocnicy Rahaba.
Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.
Jakże ja mu odpowiem? Jakie słowa wybiorę, aby się z nim spierać?
Jakże ja zdołam Mu odpowiedzieć, czy wobec Niego dobrać słowa.
Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?
Choćbym był sprawiedliwy, nie odpowiedziałbym mu, lecz błagałbym swojego sędziego.
Jemu choćbym miał słuszność – nie wolno odpowiedzieć, więc Tego, co mnie potępia, muszę błagać o miłosierdzie.
Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.
Choćbym go wzywał, a on by się odezwał, jeszcze nie uwierzyłbym, że mnie wysłuchał;
Gdybym Go wzywał oraz gdyby mi odpowiedział – jeszcze nie uwierzyłbym, że wysłucha mojego głosu.
Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:
Kruszy mnie bowiem burzą i pomnaża moje rany bez powodu.
Raczej rozsrożyłby się na mnie w burzy i bez przyczyny mnożył me rany.
Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;
Nie pozwala mi odetchnąć, raczej napełnia mnie goryczą.
Nie dopuścił abym odetchnął, lecz nasycił mnie gorzkim bólem.
Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.
Jeśli chodzi o siłę, oto jest potężny, a jeśli chodzi o sąd, któż mnie przed niego przyprowadzi?
Gdybym się udał do siły – oto On mocniejszy; a jeżeli do sądu – kto mnie z Nim sprowadzi na rozprawę?
Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?
Jeśli się usprawiedliwię, moje usta mnie potępią. Jeśli powiem, że jestem doskonały, to one wykażą, że jestem przewrotny.
Choćbym miał słuszność – moje własne usta musiałyby mnie potępić, i choćbym się czynił niewinnym – jednak On wykazałby mi przewrotność.
Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.
Choćbym był doskonały, przecież nie znałbym swojej duszy; gardziłbym swoim życiem.
Ja jestem niewinny! Co mi po moim życiu? Gardzę moim istnieniem!
Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.
Jedno jest pewne, dlatego powiedziałem: On niszczy zarówno doskonałego, jak i niegodziwego;
Wszystko mi jedno, dlatego to wypowiadam: On zgładza zarówno pobożnego, jak i niegodziwego.
Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;
Jeśli bicz nagle zabija, śmieje się on z doświadczenia niewinnych.
Gdy Jego bicz nagle zabija, jeszcze urąga rozpaczy niewinnych.
Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;
Ziemia została wydana w ręce niegodziwego. On zakrywa oblicze sędziów. A jeśli nie on, któż to czyni?
Ziemia jest wydana w moc niegodziwych, wzrok jej sędziów też się zakrywa; jeśli On tego nie sprawia – to któż inny?
Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?
Ale moje dni są szybsze niż goniec, uciekły i nie widziały nic dobrego.
Lecz moje dni przeminęły chyżej niż goniec, przeleciały i nie doznały szczęścia.
Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.
Przeminęły jak szybkie łodzie, jak orzeł, który rzuca się na żer.
Przemknęły jak czółna z trzciny; niby orzeł, co spuszcza się do żeru.
Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.
Jeśli powiem: Zapomnę o swojej skardze, zaniecham swego gniewu i pocieszę się;
Kiedy sobie pomyślę: Zapomnę o moim żalu, zaniecham mojej niechęci oraz spojrzę pogodnie.
Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:
Wtedy przerażają mnie wszystkie moje cierpienia, bo wiem, że nie uznasz mnie za niewinnego.
Wtedy lękam się wszystkich utrapień; bowiem wiem, że mi nie przepuści.
Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.
Jeśli jestem niegodziwy, to czemu trudzę się na próżno?
Ja, przecież ja muszę być niegodziwym! Czemu jeszcze na próżno się wysilać?
Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?
Choćbym się umył wodą ze śniegu i oczyścił mydłem swoje ręce;
Choćbym się wykąpał w śnieżnej wodzie i moje ręce mył ługiem –
A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:
Ty i tak zanurzysz mnie w dole i moje szaty będą się mną brzydzić.
to byś jednak zanurzył mnie w kałuży i brzydziły by się mnie moje szaty.
Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.
On bowiem nie jest człowiekiem jak ja, abym śmiał mu odpowiedzieć i abyśmy razem stanęli przed sądem.
Gdyż On nie jest jak ja – człowiekiem, abym Mu mógł odpowiedzieć, byśmy razem stanęli do sądu.
Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.
Nie ma między nami rozjemcy, który mógłby położyć rękę na nas obu.
Nie ma między nami rozjemcy, co by rękę położył na nas obu.
Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.
Niech tylko zdejmie ze mnie swoją rózgę, a jego groza niech mnie już nie przeraża;
Niech odejmie ode mnie swój bat i niech mnie nie trwoży Jego groza.
Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;
Wtedy będę mówił i nie będę się go bać; ale tak nie jest ze mną.
Wtedy potrafię mówić, nie obawiając się Go – gdyż nie czuję się takim u siebie.
Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.