Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Jonasza 2

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

I modlił się Jonasz do PANA, swego Boga, we wnętrznościach tej ryby;

nbg

Zaś WIEKUISTY wyznaczył wielką rybę, by pochłonęła Jonasza. I Jonasz przebył we wnętrzu tej ryby trzy dni i trzy noce.

2
ubg

I powiedział: Wołałem do PANA w swoim ucisku i wysłuchał mnie; z głębi piekła wołałem i wysłuchałeś mego głosu.

nbg

Zatem Jonasz modlił się do WIEKUISTEGO, swojego Boga, z wnętrza ryby.

3
ubg

Rzuciłeś mnie bowiem w głębię, w sam środek morza, i ogarnęła mnie toń. Wszystkie twoje nawałnice i fale przewaliły się nade mną.

nbg

I powiedział: Z mojej niedoli wołałem do WIEKUISTEGO, a odezwał się do mnie; błagałem z wnętrza przepaści, a usłyszałeś mój głos.

4
ubg

Wtedy powiedziałem: Zostałem wygnany sprzed twoich oczu, ale będę jeszcze patrzył w stronę twej świętej świątyni.

nbg

Gdyż mnie strąciłeś w głębię, w środek mórz, tak, że prąd mnie ogarnął; przeszły nade mną wszystkie bałwany i Twoje fale.

5
ubg

Wody ogarnęły mnie aż do duszy, przepaść mnie otoczyła, moją głowę owinęła trawa morska.

nbg

Już myślałem: Jestem odrzucony sprzed Twojego oblicza! Czy jeszcze kiedykolwiek ujrzę Twój święty Przybytek?

6
ubg

Zstąpiłem aż do posad gór, swymi ryglami ziemia zamknęła się przede mną na wieki. Ty jednak wyprowadziłeś moje życie z dołu, PANIE, mój Boże!

nbg

Ogarnęły mnie wody aż do duszy, otoczyła mnie przepaść, moją głowę owijało sitowie.

7
ubg

Gdy moja dusza we mnie omdlewała, wspomniałem na PANA, a moja modlitwa przyszła do ciebie, do twej świętej świątyni.

nbg

Zszedłem aż do posad gór; ziemia – jej zawory zamknęły się nade mną na wieki. Ale Ty wyprowadziłeś z otchłani mą duszę, WIEKUISTY, mój Boże!

8
ubg

Ci, którzy trzymają się próżnych marności, pozbawiają się miłosierdzia;

nbg

Kiedy zwątpiła we mnie ma dusza, wspomniałem na WIEKUISTEGO, a ma modlitwa doszła do Ciebie, do Twojego świętego Przybytku.

9
ubg

Ale ja z głosem dziękczynienia będę ci składał ofiary, wypełnię to, co ślubowałem. Od PANA pochodzi wybawienie.

nbg

Ci, co trzymają się próżnych marności – pozbawiają się łaski, którą by mogli doświadczyć.

10
ubg

Wtedy PAN rozkazał tej rybie, a ona wypluła Jonasza na brzeg.

nbg

Ja jednak będę ci ofiarował przy głośnym dziękczynieniu; co ślubowałem – spełnię. Ratunek nadchodzi od WIEKUISTEGO!

11
ubg

—

nbg

Zaś WIEKUISTY polecił owej rybie, by Jonasza wyrzuciła na brzeg.