Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Przypowieści Salomona 12
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Kto kocha karność, kocha wiedzę, a kto nienawidzi upomnienia, jest głupi.
Ten, kto miłuje napomnienie – miłuje wiedzę; a kto nienawidzi przygany – jest bezmyślnym.
Dobry człowiek zdobędzie łaskę PANA, ale PAN potępi podstępnego.
Dobry zyskuje upodobanie u WIEKUISTEGO; lecz potępia On podstępnego człowieka.
Człowiek nie umocni się niegodziwością, lecz korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Człowiek nie utwierdzi się niegodziwością; lecz korzeń sprawiedliwych się nie zachwieje.
Żona cnotliwa jest koroną swego męża, ale ta, która go hańbi, jest jak zgnilizna w jego kościach.
Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna.
Myśli sprawiedliwych są prawe, a rady niegodziwych zdradliwe.
Zamysły sprawiedliwych są wymierzone ku prawości; knowania niegodziwych ku szalbierstwu.
Słowa niegodziwych czyhają na krew, lecz usta prawych ocalą ich.
Mowy niegodziwych to czyhanie na krew; sprawiedliwych ocalają ich usta.
Niegodziwi zostają powaleni i już ich nie ma, a dom sprawiedliwych się ostoi.
Złoczyńcy bywają powaleni, więc ich nie będzie; ale dom sprawiedliwych się utrzyma.
Człowiek będzie chwalony za jego mądrość, a kto jest przewrotnego serca, zostanie wzgardzony.
Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
Lepszy jest człowiek wzgardzony, który ma sługę, niż ten, kto się chwali, a któremu brak chleba.
Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
Sprawiedliwy dba o życie swego bydła, a serce niegodziwych jest okrutne.
Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.
Kto uprawia swoją ziemię, nasyci się chlebem, a kto naśladuje próżnujących, jest nierozumny.
Kto uprawia swą rolę nasyci się chlebem; lecz bezmyślnym jest ten, co ugania się za marnościami.
Niegodziwy pragnie sieci złych, a korzeń sprawiedliwych wydaje owoc.
Niegodziwy tęskni za połowem złych; ale korzeń sprawiedliwych wyda swój plon.
Zły zostaje usidlony przez grzech swoich warg, a sprawiedliwy wyjdzie z ucisku.
W uchybieniu ust jest sieć dla złoczyńcy, lecz sprawiedliwy unika biedy.
Człowiek nasyci się dobrem z owocu swoich ust, a za dzieła swoich rąk otrzyma zapłatę.
Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
Droga głupiego wydaje się słuszna w jego oczach, ale kto słucha rady, jest mądry.
Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
Gniew głupiego objawia się od razu, a roztropny skrywa hańbę.
Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
Kto mówi prawdę, wyraża sprawiedliwość, ale fałszywy świadek oszustwo.
Kto mówi rzetelnie – świadczy o sprawiedliwości; lecz fałszywy świadek głosi matactwo.
Znajdzie się taki, którego słowa są jak miecz przeszywający, lecz język mądrych jest lekarstwem.
Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.
Prawdomówne wargi będą trwać na wieki, ale język kłamliwy trwa króciutko.
Mowa prawdy utrzyma się na wieki, ale kłamliwy język tylko na mrugnięcie oka.
Podstęp jest w sercu tych, którzy knują zło, lecz u doradzających pokój jest radość.
Ułuda prowadzi serce tych, co knują zło; a pewna radość dla tych, co doradzają pokój.
Sprawiedliwego nie spotka żadne zło, ale niegodziwi będą pełni nieszczęścia.
Żadne nieszczęście nie spotka sprawiedliwego, a niegodziwi przesyceni są niedolą.
Wargi kłamliwe budzą odrazę w PANU, a ci, którzy postępują w prawdzie, podobają mu się.
Ohydą dla WIEKUISTEGO są kłamliwe usta; a ci, co dochowują wierności, dostępują Jego upodobania.
Człowiek roztropny ukrywa wiedzę, a serce głupich rozgłasza głupotę.
Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
Ręka pracowitych będzie panowała, a leniwa będzie płaciła daninę.
Ręka skrzętnych będzie panować, a opieszała stanie się hołdowniczą.
Troska w sercu człowieka przygnębia je, a dobre słowo je rozwesela.
Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.
Sprawiedliwy jest zacniejszy od swego bliźniego, a droga niegodziwych prowadzi ich na manowce.
Więcej niż bliźni posiada sprawiedliwy, a droga niegodziwych wyprowadzi ich na tułactwo.
Leniwy nie upiecze tego, co upolował, ale mienie człowieka pracowitego jest cenne.
Opieszałość nie złowi sobie zdobyczy, ale pilny człowiek posiada cenny skarb.
Na ścieżce sprawiedliwości jest życie, na jej drodze nie ma śmierci.
Na drodze sprawiedliwych jest życie, a kierunek tej ścieżki to nieśmiertelność.