Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Przypowieści Salomona 18

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Samolub szuka tego, co mu się podoba, i wtrąca się w każdą sprawę.

nbg

Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.

bg

Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.

2
ubg

Głupi nie ma upodobania w rozumie, lecz w tym, co serce mu objawia.

nbg

Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.

bg

Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.

3
ubg

Gdy przychodzi niegodziwy, przychodzi też pogarda, a z hańbą urąganie.

nbg

Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.

bg

Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.

4
ubg

Słowa ust człowieka są jak głębokie wody, a źródło mądrości jak płynący potok.

nbg

Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.

bg

Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.

5
ubg

Niedobrze przez wzgląd na osobę niegodziwą krzywdzić sprawiedliwego w sądzie.

nbg

Wzgląd w sądzie na osobę niegodziwego jest równie niedobry jak uchylanie prawa sprawiedliwego.

bg

Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.

6
ubg

Wargi głupiego wchodzą w spór, a jego usta wołają o razy.

nbg

Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.

bg

Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.

7
ubg

Usta głupiego są jego zgubą, a jego wargi sidłem jego duszy.

nbg

Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.

bg

Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.

8
ubg

Słowa plotkarza są jak rany i przenikają do głębi wnętrzności.

nbg

Słowa plotkarza są jak łakocie i wnikają do tajników wnętrza.

bg

Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.

9
ubg

Kto jest niedbały w pracy, jest bratem marnotrawcy.

nbg

Kto jest opieszały w swych sprawach – staje się marnotrawnym bratem.

bg

Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.

10
ubg

Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.

nbg

Imię WIEKUISTEGO to silna baszta; do niej chroni się sprawiedliwy oraz zostaje ocalony.

bg

Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.

11
ubg

Zamożność bogacza jest jego warownym miastem i jak wysoki mur w jego wyobrażeniu.

nbg

Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.

bg

Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.

12
ubg

Przed upadkiem serce człowieka jest wyniosłe, a chwałę poprzedza pokora.

nbg

Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.

bg

Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.

13
ubg

Kto odpowiada, zanim wysłucha, ujawnia głupotę i ściąga na siebie hańbę.

nbg

Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.

bg

Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.

14
ubg

Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?

nbg

Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?

bg

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

15
ubg

Serce rozumnego zdobywa wiedzę, a ucho mądrych szuka wiedzy.

nbg

Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.

bg

Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.

16
ubg

Dar człowieka toruje mu drogę i prowadzi go przed wielkich.

nbg

Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.

bg

Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.

17
ubg

Ten, który jest pierwszy w swojej sprawie, zdaje się sprawiedliwy, ale przychodzi jego bliźni i sprawdza go.

nbg

Pierwszy mówca jak gdyby ma słuszność w swoim sporze, ale przychodzi drugi i go bada.

bg

Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.

18
ubg

Los kładzie kres sporom i rozstrzyga między możnymi.

nbg

Los kładzie koniec sporom oraz ustanawia rozejm między silnymi.

bg

Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.

19
ubg

Brat obrażony trudniejszy do zdobycia niż warowne miasto, a spory są jak rygle w zamku.

nbg

Zdradzony brat jest odporniejszy niż gród warowny, a ich kłótnie – niby zawory zamku.

bg

Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.

20
ubg

Owocem swoich ust nasyci człowiek swoje wnętrze, nasyci się plonem swych warg.

nbg

Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.

bg

Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.

21
ubg

Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.

nbg

W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.

bg

Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.

22
ubg

Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i dostąpił łaski od PANA.

nbg

Kto znalazł dobrą żonę – znalazł szczęście i dostąpił łaski od WIEKUISTEGO.

bg

Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.

23
ubg

Ubogi prosi pokornie, ale bogaty odpowiada surowo.

nbg

Biedny przemawia błagalnie, a bogaty odpowiada zuchwale.

bg

Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.

24
ubg

Człowiek, który ma przyjaciół, musi obchodzić się z nimi po przyjacielsku, a jest przyjaciel, który przylgnie bardziej niż brat.

nbg

Kto ma licznych towarzyszy – ma ich ku własnej zgubie; lecz przyjaciel bywa szczerzej przywiązany niż brat.

bg

Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.