Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Przypowieści Salomona 31
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Słowa króla Lemuela, proroctwo, którego nauczyła go jego matka.
Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.
Cóż, synu mój? Cóż, synu mojego łona? I cóż, synu moich ślubów?
Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?
Nie oddawaj kobietom swej siły ani twoich dróg temu, co prowadzi do zguby królów.
Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.
Nie królom, o Lemuelu, nie królom wypada pić wina i nie książętom bawić się mocnym napojem;
Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.
By pijąc, nie zapomnieli praw i nie wypaczyli sprawy wszystkich ludzi uciśnionych.
By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.
Dajcie mocny napój ginącym, a wino strapionym na duchu.
Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.
Niech się napiją i zapomną o swoim ubóstwie, i niech nie pamiętają więcej swego utrapienia.
Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.
Otwórz swe usta dla niemych w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.
Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.
Otwórz swe usta, sądź sprawiedliwie i broń sprawy ubogiego i nędzarza.
Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.
Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły.
Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.
Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie.
Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.
Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia.
Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.
Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami.
Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.
Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka.
Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.
Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym.
Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.
Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice.
Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.
Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.
Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.
Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie.
Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.
Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono.
Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.
Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza.
Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.
Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat.
Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.
Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury.
Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.
Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi.
Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.
Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi.
Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.
Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości.
Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.
Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia.
Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.
Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa.
Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.
Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali:
Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:
Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie.
Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.
Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.
Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.
Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.
Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.