Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Psalmów 102
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Modlitwa strapionego, gdy uciśniony wylewa przed PANEM swoją skargę. PANIE, wysłuchaj mojej modlitwy i niech przyjdzie do ciebie moje wołanie.
Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.
Nie ukrywaj przede mną swego oblicza, w dniu mego ucisku nakłoń ku mnie swego ucha; w dniu, w którym cię wzywam, szybko mnie wysłuchaj.
Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.
Moje dni bowiem nikną jak dym, a moje kości są rozpalone jak ognisko.
Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.
Moje serce jest porażone i usycha jak trawa, tak że zapomniałem jeść chleb.
Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.
Od głosu mego wołania moje kości przylgnęły mi do ciała.
Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.
Jestem podobny do pelikana na pustyni, jestem jak sowa na pustkowiu.
Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.
Czuwam i jestem jak samotny wróbel na dachu.
Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.
Przez cały dzień znieważają mnie moi wrogowie i przeklinają mnie ci, którzy szaleją przeciwko mnie.
Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.
Jadam bowiem popiół jak chleb, a mój napój mieszam ze łzami;
Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.
Z powodu twego gniewu i zapalczywości, bo podniosłeś mnie i strąciłeś.
Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,
Moje dni są jak chylący się cień, a ja usycham jak trawa.
Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.
Ale ty, PANIE, trwasz na wieki, a twoja pamięć z pokolenia na pokolenie.
Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
Powstaniesz i zmiłujesz się nad Syjonem, bo czas, byś się nad nim zlitował, gdyż nadszedł czas wyznaczony.
Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.
Twoi słudzy bowiem miłują jego kamienie i litują się nad jego prochem;
Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.
A poganie będą się bać imienia PANA i wszyscy królowie ziemi twojej chwały;
Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;
Gdy PAN odbuduje Syjon i ukaże się w swojej chwale;
Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;
Przychyli się do modlitwy opuszczonych i nie pogardzi ich modlitwą.
Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;
Zapiszą to dla przyszłego pokolenia, a lud, który ma być stworzony, będzie chwalić PANA.
Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.
Spojrzał bowiem z wysokości swojej świątyni; PAN popatrzył z nieba na ziemię;
To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,
Aby wysłuchać jęku więźniów i uwolnić skazanych na śmierć;
Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
Aby głosili na Syjonie imię PANA i jego chwałę w Jeruzalem;
Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;
Gdy się zgromadzą razem narody i królestwa, aby służyć PANU.
Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,
Osłabił w drodze moją siłę, skrócił moje dni.
Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.
Powiedziałem: Mój Boże, nie zabieraj mnie w połowie moich dni; twoje lata bowiem trwają z pokolenia na pokolenie.
Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;
Ty dawno założyłeś fundamenty ziemi i niebiosa są dziełem twoich rąk.
Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
One przeminą, ale ty pozostajesz; wszystkie jak szata się zestarzeją, zmienisz je jak płaszcz i będą odmienione.
I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.
Ale ty zawsze jesteś ten sam, a twoje lata nigdy się nie skończą.
One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.
Synowie twoich sług będą trwać u ciebie, a ich potomstwo zostanie przed tobą utwierdzone.
Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.
—
Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.