Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Psalmów 22

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

Przewodnikowi chóru, na Ajjelet haszahar. Psalm Dawida. Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? Czemu jesteś tak daleki od wybawienia mnie, od słów mego jęku?

nbg

Przewodnikowi chóru, na nutę „Łanio zorzy”. Pieśń Dawida.

bg

Przedniejszemu śpiewakowi na czas poranny psalm Dawidowy.

2
ubg

Boże mój, wołam we dnie, a nie odzywasz się do mnie; w nocy, a nie mogę się uspokoić.

nbg

Boże mój, Boże, czemu mnie opuściłeś; czemu jesteś daleki od mego wspomożenia oraz od słów mojej skargi?

bg

Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił? oddaliłeś się od wybawienia mego, od słów ryku mego.

3
ubg

Ale ty jesteś Święty, mieszkający wśród chwały Izraela.

nbg

Boże mój, wołam we dnie, a mi nie odpowiadasz; także nocą, ale nie mam spokoju.

bg

Boże mój! wołam we dnie, a nie ozywasz mi się; i w nocy, a nie mogę się uspokoić.

4
ubg

Tobie ufali nasi ojcowie, ufali i wyzwoliłeś ich.

nbg

A jednak Ty jesteś święty; Ten, co zasiada wśród chwały Israela.

bg

Aleś ty Święty, mieszkający w chwałach Izraelskich.

5
ubg

Do ciebie wołali i zostali wybawieni, tobie ufali i się nie zawiedli.

nbg

Tobie ufali nasi ojcowie; ufali, zatem ich wybawiłeś.

bg

W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi; nadzieję mieli,a wybawiłeś ich.

6
ubg

Ja zaś jestem robakiem, a nie człowiekiem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą ludu.

nbg

Do Ciebie wołali, więc byli ocaleni; Tobie ufali, zatem nie byli zawstydzeni.

bg

Do ciebie wołali, a wybawieni są; w tobie nadzieję mieli, a nie byli pohańbieni.

7
ubg

Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc:

nbg

Zaś ja jestem robakiem, a nie mężem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą tłumu.

bg

Alem ja robak, a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie, i wzgarda pospólstwa.

8
ubg

Zaufał PANU, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha.

nbg

Wszyscy, którzy mnie widzą – urągają mi, ściągają usta i potrząsają głową, mówiąc:

bg

Wszyscy, którzy mię widzą, szydzą ze mnie; wykrzywiają gębę, chwieją głową, mówiąc:

9
ubg

Ale to ty mnie wydobyłeś z łona, napełniłeś mnie ufnością jeszcze u piersi mojej matki.

nbg

Niech to powierzy WIEKUISTEMU! Niech go wybawi! Ocali go, ponieważ go sobie upodobał!

bg

Spuścił się na Pana, niechże go wyrwie; niech go wybawi, ponieważ się w nim kocha.

10
ubg

Na ciebie byłem zdany od narodzenia, od łona matki ty jesteś moim Bogiem.

nbg

Ty wyprowadziłeś mnie z łona oraz bezpiecznie mnie złożyłeś u piersi mojej matki.

bg

Aleś ty jest, któryś mię wywiódł z żywota, czyniąc mi dobrą nadzieję jeszcze u piersi matki mojej.

11
ubg

Nie oddalaj się ode mnie, bo utrapienie bliskie, a nie ma nikogo, kto by mnie wspomógł.

nbg

Od urodzenia na Tobie polegałem; poza życiem mej matki Ty jesteś moim Bogiem.

bg

Na tobie spolegam od narodzenia swego; z żywota matki mojej tyś Bogiem moim.

12
ubg

Otoczyło mnie mnóstwo cielców, osaczyły mnie byki Baszanu.

nbg

Ode mnie się nie oddalaj, gdyż niedola jest bliska, a nie ma pomocnika.

bg

Nie oddalajże się odemnie; albowiem utrapienie bliskie jest, a niemasz, ktoby ratował.

13
ubg

Rozwarły na mnie swe paszcze jak lew drapieżny i ryczący.

nbg

Otoczyła mnie gromada byków, oblegli mnie mocarze Baszanu.

bg

Obtoczyło mię mnóstwo cielców; byki z Basan obległy mię.

14
ubg

Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu.

nbg

Rozwarli na mnie swą paszczę, jak lew co porywa i ryczy.

bg

Otworzyły na mię gębę swą jako lew szarpający i ryczący.

15
ubg

Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia; położyłeś mnie w prochu śmierci.

nbg

Jestem rozlany jak woda, rozeszły się wszystkie moje członki, pośród moich wnętrzności, moje serce jest roztopione jak wosk.

bg

Rozpłynąłem się jako woda, a rozstąpiły się wszystkie kości moje; stało się serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich.

16
ubg

Psy bowiem mnie osaczyły, obległa mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi.

nbg

Jak skorupa zaschła ma siła, mój język przylgnął do mego podniebienia, powaliłeś mnie do prochu śmierci.

bg

Wyschła jako skorupa moc moja, a język mój przysechł do podniebienia mego; nawet w prochu śmierci położyłeś mię.

17
ubg

Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni patrzą na mnie, przypatrują się.

nbg

Ponieważ otoczyły mnie psy, obstąpiła mnie zgraja złoczyńców, z bólu wyją moje ręce i nogi.

bg

Albowiem psy mię obskoczyły, gromada złośników obległa mię; przebodli ręce moje i nogi moje.

18
ubg

Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.

nbg

Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni się przyglądają, nade mną się znęcają.

bg

Zliczyłbym wszystkie kości moje; lecz oni na mię patrząc, przypatrują mi się.

19
ubg

Ale ty, PANIE, nie oddalaj się; mocy moja, spiesz mi na ratunek.

nbg

Rozdzielają między siebie me odzienie, a o moje szaty los rzucają.

bg

Rozdzielili odzienie moje między się, a o szaty moje los miotali.

20
ubg

Ocal od miecza moją duszę, od mocy psów cenną duszę moją.

nbg

Ale Ty, WIEKUISTY, się nie oddalaj; ma potęgo pospiesz mi na ratunek.

bg

Ale ty, Panie! nie oddalaj się: mocy moja! na ratunek mój pospiesz.

21
ubg

Wybaw mnie z lwiej paszczy, bo i od rogów jednorożców mnie ocaliłeś.

nbg

Ocal od miecza moją duszę, z mocy psa moją jedyną.

bg

Wyrwij od miecza duszę moję, z mocy psiej jedynaczkę moję.

22
ubg

Będę głosił twoje imię moim braciom, będę cię chwalił pośród zgromadzenia.

nbg

Wyzwól mnie z paszczy lwa oraz obroń mnie od bawolich rogów.

bg

Wybaw mię z paszczęki lwiej, a od rogów jednorożcowych wyzwól mię.

23
ubg

Chwalcie PANA, wy, którzy się go boicie; wysławiajcie go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się go, wszyscy potomkowie Izraela.

nbg

A mym braciom będę rozgłaszał Twoje Imię, pośród zboru będę Cię wielbił.

bg

Tedy opowiem imię twoje braciom mym; w pośród zgromadzenia chwalić cię będę.

24
ubg

Bo nie wzgardził ani się nie brzydził utrapieniem ubogiego, ani nie ukrył przed nim swego oblicza, lecz gdy ten do niego wołał, wysłuchał go.

nbg

Chwalcie Go, bogobojni, czcij Go cały rodzie Jakóba; korzcie się przed Nim wszyscy z nasienia Israela.

bg

Mówiąc: Którzy się boicie Pana, chwalcie go; wszystko potomstwo Jakóbowe wysławiajcie go, a niech się go boi wszystko nasienie Izraelskie.

25
ubg

Od ciebie pochodzi moja chwała w wielkim zgromadzeniu; wypełnię swoje śluby wobec tych, którzy się ciebie boją.

nbg

Bo nie wzgardził, nie wstrętna mu skarga żebrzącego, nie ukrył przed nim Swego oblicza; wysłuchał go, kiedy do Niego wołał.

bg

Albowiem nie wzgardził, ani się odwrócił od utrapienia ubogiego, ani skrył od niego oblicza swego; owszem, gdy do niego wołał, wysłuchał go.

26
ubg

Ubodzy będą jeść i nasycą się, chwalić PANA będą ci, którzy go szukają; wasze serce będzie żyć na wieki.

nbg

Od Ciebie moje uwielbienie w wielkim zborze i wobec bogobojnych spełnię śluby.

bg

O tobie chwała moja w zgromadzeniu wielkiem; śluby moje oddam przed tymi, którzy się ciebie boją.

27
ubg

Przypomną sobie i nawrócą się do PANA wszystkie krańce ziemi i oddadzą pokłon przed twoim obliczem wszystkie rodziny narodów.

nbg

Biedni będą spożywać oraz się nasycą, będą chwalić WIEKUISTEGO Jego czciciele, wasze serce ożyje na wieki.

bg

Będą jeść ubodzy, i nasycą się; chwalić będą Pana, którzy go szukają; serce wasze żyć będzie na wieki.

28
ubg

Do PANA bowiem należy królestwo i on panuje nad narodami.

nbg

Wspomną i zwrócą się do BOGA wszystkie krańce ziemi; ukorzą się przed Tobą pokolenia narodów.

bg

Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie granice ziemi, i kłaniać się będą przed obliczem twojem wszystkie pokolenia narodów.

29
ubg

Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i oddawać mu pokłon, upadną przed jego obliczem wszyscy, którzy zstępują w proch, którzy nie mogą swej duszy zachować przy życiu.

nbg

Bowiem WIEKUISTEMU należy się królowanie i władztwo nad narodami.

bg

Albowiem Pańskie jest królestwo, a on panuje nad narodami.

30
ubg

Potomstwo będzie mu służyć i będzie poczytane Panu za pokolenie.

nbg

Jedzą, korząc się, wszyscy możni ziemi; przed Nim klękają wszyscy zstępujący w proch; ten, kto nie pożywił swej duszy.

bg

Wszyscy bogaci ziemi będą jeść, i upadać przed nim, przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch, i którzy duszy swej żywo zachować nie mogą.

31
ubg

Przyjdą i ludowi, który się narodzi, opowiedzą jego sprawiedliwość że on tak uczynił.

nbg

Będzie Mu służyć potomstwo i o Panu opowiadać pokoleniom.

bg

Nasienie ich służyć mu będzie, a będzie przywłaszczane Panu w każdym wieku.

32
ubg

—

nbg

Zejdą się oraz będą ogłaszać Jego sprawiedliwość ludowi, który się narodzi; że On ją dokonał.

bg

Zbieżą się, a będą opowiadali sprawiedliwość jego narodowi, który z nich wynijdzie, iż ją on wykonał.