Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
I Księga Mojżesza 11
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Na całej ziemi był jeden język i jedna mowa.
Zaś cała ziemia była jednej mowy oraz nielicznych wyrażeń.
A była wszystka ziemia jednego języka, i jednej mowy.
A gdy wędrowali od wschodu, znaleźli równinę w ziemi Szinear i tam mieszkali.
I stało się, że gdy ciągnęli od wschodu, znaleźli równinę w kraju Szynear i tam się osiedlili.
I stało się, gdy wyszli od wschodu słońca, znaleźli równinę w ziemi Senaar, i mieszkali tam.
I mówili jeden do drugiego: Chodźcie, zróbmy cegły i wypalmy je w ogniu; i mieli cegłę zamiast kamienia, a smołę zamiast zaprawy.
Więc jeden powiedział do drugiego: Oto wyrabiajmy cegły oraz rozżarzmy je do żaru. I tak cegła służyła im zamiast kamienia, a smołowiec służył im za wapno.
I rzekł jeden do drugiego: Nuże naczyńmy cegły i wypalmy ją ogniem: i mieli cegłę miasto kamienia, a glinę iłowatą mieli miasto wapna.
Potem powiedzieli: Chodźcie, zbudujmy sobie miasto i wieżę, której szczyt sięgałby do nieba, i uczyńmy sobie imię, abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi.
Także powiedzieli: Oto zbudujmy sobie miasto i wieżę, której wierzch byłby w niebie; uczynimy sobie też znamię, abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi.
Potem rzekli: Nużeż, zbudujmy sobie miasto i wieżą, której by wierzch dosięgał do nieba, a uczyńmy sobie imię; byśmy się snać nie rozproszyli po obliczu wszystkiej ziemi.
A PAN zstąpił, aby zobaczyć miasto i wieżę, które synowie ludzcy budowali.
Wtedy WIEKUISTY zstąpił, aby zobaczyć owo miasto i wieżę, którą budowali synowie ludzcy.
Tedy Pan zstąpił, aby oglądał miasto ono, i wieżą, którą budowali synowie ludzcy.
I PAN powiedział: Oto lud jest jeden i wszyscy mają jeden język, a jest to dopiero początek ich dzieła. Teraz nic nie powstrzyma ich od wykonania tego, co zamierzają uczynić.
I WIEKUISTY powiedział: Oto jeden lud oraz jedna mowa u wszystkich; a taki jest początek ich przedsięwzięć. Od teraz nic im nie chybi, co by zamierzyli wykonać.
I rzekł Pan: Oto lud jeden, i język jeden tych wszystkich; a toć jest zaczęcie dzieła ich, a teraz nie zabroni im nikt wszystkiego, co zamyślili uczynić.
Zstąpmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie zrozumiał języka drugiego.
Oto zstąpmy i tam pomieszajmy ich mowę, aby nie zrozumieli jeden mowy drugiego.
Przetoż zstąpmy, a pomieszajmy tam język ich, aby jeden drugiego języka nie zrozumiał.
I tak PAN rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi; i przestali budować miasto.
Zatem WIEKUISTY rozproszył ich stamtąd po powierzchni całej ziemi; tak ze strachu przestali budować.
A tak rozproszył je Pan stamtąd po obliczu wszystkiej ziemi; i przestali budować miasta onego.
Dlatego nazwano je Babel, bo tam PAN pomieszał język całej ziemi. I stamtąd PAN rozproszył ich po całej powierzchni ziemi.
Dlatego jego imię nazwano Babel, gdyż tam PAN pomieszał mowę całej ziemi. Stamtąd Bóg rozproszył ich po powierzchni całej ziemi.
Przetoż nazwał imię jego Babel; iż tam pomieszał Pan język wszystkiej ziemi; i stamtąd rozproszył je Pan po obliczu wszystkiej ziemi.
To są dzieje rodu Sema: Gdy Sem miał sto lat, spłodził Arpachszada, dwa lata po potopie.
Oto rodowód Szema: Szem miał sto lat, gdy spłodził Arpachszada, dwa lata po potopie.
Teć są rodzaje Semowe: Sem gdy miał sto lat, spłodził Arfachsada we dwa lata po potopie.
Po spłodzeniu Arpachszada Sem żył pięćset lat i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Arpachszada, Szem żył pięćset lat oraz spłodził synów i córki.
I żył Sem po spłodzeniu Arfachsada pięć set lat, i spłodził syny i córki.
Arpachszad żył trzydzieści pięć lat i spłodził Szelacha.
A Arpachszad przeżywszy trzydzieści pięć lat, spłodził Szelacha.
Arfachsad też żył trzydzieści i pięć lat, i spłodził Selecha.
Po spłodzeniu Szelacha Arpachszad żył czterysta trzy lata i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Szelacha, Arpachszad żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki.
I żył Arfachsad po spłodzeniu Selecha cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.
Szelach żył trzydzieści lat i spłodził Ebera.
A Szelach, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Ebera.
Selech zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Hebera.
Po spłodzeniu Ebera Szelach żył czterysta trzy lata i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Ebera, Szelach żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki.
I żył Selech po spłodzeniu Hebera cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.
Eber żył trzydzieści cztery lata i spłodził Pelega.
A Eber, przeżywszy trzydzieści cztery lata, spłodził Pelega.
I żył Heber trzydzieści lat i cztery, i spłodził Pelega.
Po spłodzeniu Pelega Eber żył czterysta trzydzieści lat i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Pelega, Eber żył czterysta trzydzieści lat oraz spłodził synów i córki.
Żył też Heber po spłodzeniu Pelega, cztery sta lat, i trzydzieści lat, i spłodził syny i córki.
Peleg żył trzydzieści lat i spłodził Reu.
A Peleg, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Reu.
Żył też Peleg trzydzieści lat, i spłodził Rehu.
Po spłodzeniu Reu Peleg żył dwieście dziewięć lat i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Reu, Peleg żył dwieście dziewięć lat oraz spłodził synów i córki.
I żył Peleg po spłodzeniu Rehu dwieście lat, i dziewięć lat, i spłodził syny i córki.
Reu żył trzydzieści dwa lata i spłodził Seruga.
A Reu, przeżywszy trzydzieści dwa lata, spłodził Seruga.
Także Rehu żył trzydzieści lat, i dwa, i spłodził Saruga.
Po spłodzeniu Seruga Reu żył dwieście siedem lat i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Seruga, Reu żył dwieście siedem lat oraz spłodził synów i córki.
I żył Rehu po spłodzeniu Saruga dwieście lat, i siedem lat, i spłodził syny i córki.
Serug żył trzydzieści lat i spłodził Nachora.
A Serug, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Nachora.
Sarug zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Nachora.
Po spłodzeniu Nachora Serug żył dwieście lat i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Nachora, Serug żył dwieście lat oraz spłodził synów i córki.
I żył Sarug po spłodzeniu Nachora dwieście lat, i spłodził syny i córki.
Nachor żył dwadzieścia dziewięć lat i spłodził Teracha.
A Nachor, przeżywszy dwadzieścia dziewięć lat, spłodził Teracha.
Także Nachor żył dwadzieścia i dziewięć lat, i spłodził Tarego.
Po spłodzeniu Teracha Nachor żył sto dziewiętnaście lat i spłodził synów i córki.
Zaś po spłodzeniu Teracha, Nachor żył sto dziewiętnaście lat oraz spłodził synów i córki.
I żył Nachor po spłodzeniu Tarego sto lat i dziewiętnaście lat, i spłodził syny i córki.
Terach żył siedemdziesiąt lat i spłodził Abrama, Nachora i Harana.
A Terach, przeżywszy siedemdziesiąt lat, spłodził Abrama, Nachora i Harana.
I żył Tare siedemdziesiąt lat, i spłodził Abrama, Nachora i Harana.
A to są rody Teracha: Terach spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota.
A oto dzieje Teracha: Terach spłodził Abrama, Nachora i Harana; a Haran spłodził Lota.
A teć są rodzaje Tarego: Tare spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota.
I Haran umarł za życia swego ojca Teracha w ziemi swego urodzenia, w Ur chaldejskim.
I Haran umarł przed obliczem swojego ojca Teracha, w swoim rodzinnym kraju, w Ur Kasdim.
I umarł Haran przed obliczem Tarego ojca swego, w ziemi narodzenia swego, w Ur Chaldejskiem.
I Abram, i Nachor pojęli sobie żony: imię żony Abrama było Saraj, a imię żony Nachora Milka. Była ona córką Harana, ojca Milki i Jeski.
A Abram oraz Nachor pojęli sobie żony; imię żony Abrama to Saraj, a imię żony Nachora to Milka, córka Harana, ojca Milki i Iski.
I pojęli Abram i Nachor sobie żony: imię żony Abramowej było Saraj, a imię żony Nachorowej Melcha, córka Harana, ojca Melchy, i ojca Jeschy.
A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.
Ale Saraj była niepłodna, zatem nie miała dzieci.
A była Saraj niepłodna, i nie miała dziatek.
I Terach wziął swego syna Abrama i swego wnuka Lota, syna Harana, i swoją synową Saraj, żonę swego syna Abrama; i wyruszyli razem z Ur chaldejskiego, aby udać się do ziemi Kanaan. Gdy przybyli do Charanu, zamieszkali tam.
Zaś Terach wziął swojego syna Abrama, swojego wnuka Lota syna Harana, oraz swoją synową Saraj żonę swojego syna Abrama, i razem wyruszyli z Ur Kasdim, aby pójść do ziemi Kanaan. Więc doszli aż do Haranu i tam się osiedli.
Wziął tedy Tare Abrama syna swego, i Lota syna Haranowego, wnuka swego, i Saraj niewiastę swoję, żonę Abrama syna swego; i wyszli społu z Ur Chaldejskiego, aby szli do ziemi Chananejskiej; a przyszli aż do Haranu, i mieszkali tam.
I dni Teracha było dwieście pięć lat, i umarł w Charanie.
A dni Teracha były przez dwieście pięć lat; i Terach umarł w Haranie.
I było dni Tarego dwieście lat, i pięć lat; i umarł Tare w Haranie.