Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 10
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.
Obrzydziłem sobie me życie, to też swobodnie wyleję moją skargę nad sobą i w goryczy mej duszy będę mówił.
Moja dusza zmęczona jest życiem; dam upust swemu narzekaniu, będę mówił w goryczy swej duszy.
Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; powiedz mi, czemu mnie zwalczasz?
Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie. Oznajmij mi, czemu wiedziesz ze mną spór?
Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?
Cóż ci za pożytek z tego, że mnie ciemiężysz; że porzucasz dzieło Twych rąk, a planom niegodziwych przyświecasz?
Czy dobrze ci z tym, że mnie uciskasz, że odrzucasz dzieło swoich rąk i sprzyjasz radzie niegodziwych?
Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?
Czy masz cielesne oczy? Albo, czy widzisz tak, jak widzą ludzie?
Czy masz oczy cielesne? Czy widzisz, jak człowiek widzi?
Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?
Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie,
Czy twoje dni są jak dni człowieka, a twoje lata jak lata ludzkie;
Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?
że poszukujesz mej winy i pytasz o mój grzech?
Że się wywiadujesz o moją nieprawość i dochodzisz mojego grzechu?
Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.
Przecież wiesz, że jestem niewinny i że nie ma nikogo, kto by wybawił z Twojej ręki.
Ty wiesz, że nie jestem niegodziwy i nikt nie wyrwie mnie z twoich rąk.
Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.
Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?
Twoje ręce ukształtowały mnie i uczyniły mnie całego ze wszystkich stron, lecz mnie niszczysz.
Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.
O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić?
Pamiętaj, proszę, że ulepiłeś mnie jak glinę; czy obrócisz mnie w proch?
Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?
Czyż nie rozlałeś mnie jak mleko i nie zgęściłeś mnie jak ser?
Czy nie wylałeś mnie jak mleko i nie sprawiłeś, że jak ser stężałem?
Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.
Przyoblokłeś mnie w skórę i ciało; przeplotłeś mnie kośćmi i ścięgnami.
Przyoblekłeś mnie skórą i ciałem, a kośćmi i żyłami pospinałeś mnie.
Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.
Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.
Obdarzyłeś mnie życiem i miłosierdziem, a twoja opatrzność strzegła mego ducha.
A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.
Chociaż to skryłeś w swoim sercu; wiem, że tak sobie umyśliłeś.
I chociaż ukryłeś to wszystko w swoim sercu, wiem jednak, że to jest z twojej woli.
Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.
Gdybym przewinił – wtedy byś mnie pilnował, by nie przepuścić mojej winy.
Jeśli grzeszę, ty to spostrzegasz i nie uwolnisz mnie od mojej nieprawości.
Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje,
A gdybym czynił zło – biada mi! I choćbym był sprawiedliwy – to jednak nie mógłbym podnieść głowy, będąc przesycony hańbą i świadkiem mojej nędzy.
Jeśli jestem niegodziwy, biada mi, a choćbym też był sprawiedliwy, nie podniosę swojej głowy. Jestem syty hańby, zważ na moje utrapienie;
Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.
A gdyby się chciała podnieść, ścigałbyś mnie jak lew oraz doświadczał na mnie Swojej dziwnej mocy.
Gdyż go przybywa; gonisz mnie jak okrutny lew i zachowujesz się dziwnie wobec mnie.
Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.
Wyprowadziłbyś przede mnie coraz to nowych świadków, a Swój gniew wielokrotnie byś na mnie wywierał – wystawiając przeciwko mnie coraz to nowszy zastęp.
Stawiasz przeciwko mnie nowych świadków i pomnażasz nade mną swój gniew; wojsko za wojskiem naciera na mnie.
Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!
Czemu więc, wyprowadziłeś mnie z łona matki? Bodajbym skonał, zanim ujrzało mnie oko!
Czemu wyprowadziłeś mnie z łona? Obym umarł i nie widziało mnie żadne oko!
Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!
Obym był jakby mnie nigdy nie było, oby mnie zaraz z łona zaniesiono do grobu!
Byłbym, jakby mnie nie było, od łona zanieśliby mnie do grobu!
Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,
Nieliczne dni już mi zostały. Niech przestanie, odwróci się ode mnie, abym cokolwiek odżył!
Czy nie zostało mi niewiele dni? Przestań więc i odejdź ode mnie, abym nabrał trochę otuchy;
Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;
Zanim pójdę tam, skąd nie wrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;
Zanim odejdę tam, skąd już nie powrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;
Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.
do ziemi ciemnej jak północ, gdzie straszny mrok, zamieszanie, i tylko sama północ przyświeca.
Do ziemi ciemnej jak noc i do cienia śmierci i bezładu, gdzie świeci tylko ciemność.