Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;
Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.
Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;
Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.
Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.
Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.
Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.
A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.
Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;
Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!
Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.
Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.
Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.
Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.
Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.
Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.
Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.
Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.
Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.
Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:
Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu
Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;
Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.
na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.
To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.
Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?
Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?
Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.
Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –
Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;
Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.
tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.
Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.
Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!
O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!
Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.
Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.
Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.
Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.
Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.
Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.
Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.
Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.
Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?
Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.
Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.
Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.
Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,
Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.
Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.
jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.
Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.
Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.
Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.
Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.
Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.
Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.
Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.
Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.
Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.
Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.