Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;
Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.
Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.
Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.
Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.
Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;
Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!
Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.
Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.
Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.
Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.
Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.
Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:
Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu
Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.
na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.
Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?
Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.
Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –
Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.
tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.
Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!
O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!
Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.
Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.
Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.
Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.
Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.
Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.
Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.
Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,
Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.
jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.
Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.
Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.
Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.
Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.
Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.
Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.