Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 14

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;

nbg

Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.

ubg

Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;

2
bg

Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

nbg

Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.

ubg

Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.

3
bg

Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.

nbg

I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.

ubg

A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.

4
bg

Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;

nbg

Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!

ubg

Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.

5
bg

Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.

nbg

Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.

ubg

Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.

6
bg

Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.

nbg

Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.

ubg

Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.

7
bg

Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.

nbg

Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.

ubg

Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.

8
bg

Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:

nbg

Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu

ubg

Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;

9
bg

Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.

nbg

na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.

ubg

To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.

10
bg

Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?

nbg

Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

ubg

Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?

11
bg

Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.

nbg

Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –

ubg

Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;

12
bg

Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.

nbg

tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.

ubg

Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.

13
bg

Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

nbg

O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!

ubg

Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.

14
bg

Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

nbg

Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.

ubg

Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.

15
bg

Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.

nbg

Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.

ubg

Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.

16
bg

Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.

nbg

Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.

ubg

Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?

17
bg

Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.

nbg

Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.

ubg

Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.

18
bg

Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.

nbg

Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,

ubg

Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.

19
bg

Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.

nbg

jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.

ubg

Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.

20
bg

Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.

nbg

Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.

ubg

Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.

21
bg

Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.

nbg

Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.

ubg

Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.

22
bg

Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.

nbg

Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.

ubg

Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.