Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 18
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
Zatem Bildat z Szuach odparł, mówiąc:
Wtedy Bildad z Szuach odpowiedział:
Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie pierwej, a potem mówić będziemy.
Jak długo zamierzacie urządzać te łowy na słowa? Pomyślcie, a potem pomówimy.
Kiedy wreszcie położycie kres tym słowom? Pomyślcie, potem będziemy mówić.
Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.
Czemu my jesteśmy uważani jako bydło, uważani jako umysłowo zakuci w waszych oczach?
Czemu uważacie nas za bydło? Czemu jesteśmy obrzydliwi w waszych oczach?
Ty, który duszę twoję tracisz w zapalczywości twojej, azaż dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego?
Ty, który sam się rozszarpujesz w swoim gniewie – czy z twojego powodu ziemia powinna być wyludnioną, albo skała ma się usunąć ze swego miejsca?
Ty, który szarpiesz gniewem swą duszę czy z twojego powodu będzie opuszczona ziemia i skały będą przesunięte ze swego miejsca?
Owszem, światłość niepobożnych zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich.
Bo jednak światło niegodziwego gaśnie, a płomień jego ogniska nie świeci.
Tak, światło niegodziwych zgaśnie, a iskra jego ognia już nie zaświeci.
Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
W jego namiocie jasność się ściemnia, a jego pochodnia nad nim gaśnie.
Światło jego przybytku się zaćmi i jego pochodnia nad nim zagaśnie.
Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
Jego dzielne kroki się skracają i strąca go w przepaść jego własny zamiar.
Kroki jego siły będą skrępowane, jego własna rada powali go.
Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie.
Bowiem własnymi stopami bywa wpędzany w sieć i musi chodzić po plecionce.
Jego nogi bowiem zawiodą go w sieć, chodzi po sidłach.
Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca.
Za piętę chwyta go potrzask oraz silnie trzymają go sidła.
Sidło uchwyci go za piętę i przemoże go łupieżca.
Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce.
Pętla ukryta jest przy ziemi, a pułapka na niego na ścieżce.
Sidło dla niego ukryte jest w ziemi, a pułapka na niego na drodze.
Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
Zewsząd trwożą go strachy i płoszą na każdym kroku.
Zewsząd będą go przerażać strachy, ścigają go na każdym kroku.
Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego.
Łaknie go niedola, zaś u jego boku przygotowana jest klęska.
Głód osłabi jego siły i zniszczenie będzie czyhało u jego boku.
Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci.
Pierworodny śmierci pożera włókna jego skóry oraz pochłania jego członki.
Pożre żyły jego skóry, pierworodny śmierci pożre jego członki.
Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
Zostaje wyrwany ze swego namiotu, w którym uważał się za bezpiecznego oraz pędzi do króla strachów.
Jego ufność będzie wykorzeniona z jego namiotu i zostanie on przyprowadzony do króla strachów.
Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego.
To, co do niego nie należy, osiada w jego namiocie, a na jego siedzibę sypią siarkę.
Strach będzie mieszkał w jego namiocie, bo ten nie należy do niego; jego mieszkanie będzie posypane siarką.
Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego.
Jego korzenie usychają od dołu, a jego gałęzie z wierzchu więdną.
Od spodu uschną jego korzenie, a z wierzchu będzie obcięta jego gałąź.
Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.
Jego pamięć znika z ziemi, a jego imienia nie wspominają na ulicach.
Pamięć o nim zginie z ziemi, a jego imienia nie wspomną na ulicach.
Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go.
Od światła wyrzucają go do ciemności; wypędzają go z okręgu świata.
Wypędzą go ze światła do ciemności i wyrzucą go z okręgu świata.
Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego.
W jego rodzinie nie pozostaje mu ani syn, ani wnuk i nie ma niedobitka w jego mieszkaniu.
Nie będzie miał syna ani wnuka pośród swego ludu i nikt nie pozostanie w jego mieszkaniach.
Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.
Potomni przerażają się jego dolą, a jego przodków ogarnia zgroza.
Ci, którzy przyjdą po nim, osłupieją na jego dzień, tak jak poprzednich ogarnął strach.
Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.
Tak oto bywa z mieszkaniem szalbierza; takim jest miejsce tego, co nie znał Boga.
Takie są mieszkania niegodziwych i takie jest miejsce tego, który nie zna Boga.