Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Ijob rzekł:
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
Wtedy Hiob odpowiedział:
Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?
Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i miażdżyć mnie słowami?
Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.
Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, że tak się znęcacie nade mną?
A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.
A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie.
A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.
A jeśli rzeczywiście chcecie się wynosić nade mną i dowodzić mi mojej hańby;
Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.
Wiedzcie, że to Bóg mnie powalił i swoją siecią mnie otoczył.
Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.
Oto wołam o krzywdę, ale nikt nie słucha; krzyczę, ale nie ma sądu.
Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.
Zagrodził mi drogę, abym nie mógł przejść, i na moich ścieżkach rozpostarł ciemność.
Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.
Odarł mnie z mojej chwały i zdjął koronę z mojej głowy.
Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.
Zniszczył mnie ze wszystkich stron i ginę; moją nadzieję wyrwał jak drzewo.
Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.
Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga.
Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.
Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu.
Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.
Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią.
Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.
Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli.
Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.
Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach.
Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.
Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami.
Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.
Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała.
I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.
Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi.
Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.
Brzydzą się mną wszyscy moi najbliżsi; ci, których kocham, stanęli przeciw mnie.
Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.
Moje kości przylgnęły do mojej skóry i do mego ciała; pozostała tylko skóra wokół zębów.
Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.
Zlitujcie się nade mną, zlitujcie się nade mną, moi przyjaciele, bo ręka Boża mnie dotknęła.
Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg? Czy nie dość wam mojego ciała?
Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.
Oby teraz zostały zapisane moje słowa! Oby je w księdze utrwalono!
Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
Oby rylcem z żelaza i ołowiem zostały na wieczną pamiątkę wyryte na skale!
Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie.
Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.
Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że w ostateczny dzień stanie na ziemi.
A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.
A choć moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga.
Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.
Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu.
Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;
Powinniście mówić: Czemu go prześladujemy? Gdyż we mnie znajduje się korzeń sprawy.
Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.
drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.
Wy sami lękajcie się miecza, bo gniew za nieprawość sprowadza miecz, abyście wiedzieli, że jest sąd.