Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 19
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Ijob rzekł:
Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?
Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.
A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.
A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.
Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.
Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.
Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.
Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.
Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.
Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.
Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.
Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.
Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.
Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.
Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.
Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.
I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.
Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.
Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.
Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.
Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?
Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.
Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie.
Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.
A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.
Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.
Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;
Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.
drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.