Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 21
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A odpowiadając Ijob rzekł:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
Słuchajcie, słuchajcie mojej mowy, i niech mi to będzie od was pocieszeniem.
Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
Znieście mnie, choćbym był dla was ciężarem; a po moim przemówieniu, niech każdy mi urąga.
Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?
Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość?
Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
Spójrzcie na mnie oraz zdrętwiejcie, połóżcie dłoń na usta.
Bo co sobie wspomnę, tedy się lękam, a strach zdejmuje ciało moje.
Tak, kiedy o tym pomyślę – przerażam się, a dreszcz przenika moje ciało.
Przeczże niepobożni żyją, starzeją się, i wzmagają się w bogactwa?
Czemu niegodziwi zachowują życie; starzeją się, i wręcz wzmagają na sile?
Nasienie ich trwałe jest przed obliczem ich z nimi, a rodzina ich przed oczyma ich.
Razem z nimi, w ich obliczu rozwija się ich potomstwo, więc mają swe latorośle przed oczyma.
Domy ich bezpieczne od strachu, a niemasz rózgi Bożej nad nimi.
Ich domy są bezpieczne, wolne od trwogi, nie dotyka ich Boża rózga.
Byk ich przypuszczon bywa, a nie traci nasienia; krowa ich rodzi, a nie pomiata.
Jego byk się parzy oraz nie psuje nasienia; jego krowa lekko zrzuca i nie roni.
Wypuszczają maluczkie dziatki swoje jako trzodę, a synowie ich wyskakują.
Wypuszczają swoje pacholęta niby trzodę, zatem ich dzieci hasają.
Wykrzykają przy bębnie i przy harfie, a weselą się przy głosie muzyki.
Wyśpiewują głośno przy bębnie i cytrze oraz cieszą się przy dźwiękach fletu.
Trawią w dobrem dni swoje, a we mgnieniu oka do grobu zstępują.
W szczęściu spędzają swoje dni, po czym w mgnieniu oka zstępują do Krainy Umarłych.
Którzy mawiają Bogu: Odejdź od nas; bo dróg twoich znać nie chcemy.
A przecież mawiali do Boga: Usuń się od nas, bo nie chcemy poznania Twoich dróg.
Któż jest Wszechmocny, abyśmy mu służyli? a cóż nam to pomoże, choćbyśmy mu się modlili?
Kto jest tym Wszechmocnym, abyśmy mu służyli i jaki będzie dla nas pożytek, gdy do niego zwrócimy się z prośbą?
Ale oto, dobra ich nie są w rękach ich; przetoż rada niepobożnych daleka jest odemnie.
Zaprawdę, nie w ich mocy było ich szczęście – mówię to, chociaż myśl niegodziwych jest daleka ode mnie.
Częstoż pochodnia niepobożnych gaśnie? a zginienie ich przychodzi na nich? Oddziela im Bóg boleści w gniewie swoim.
Czy często gaśnie pochodnia niegodziwych oraz przypada na nich zguba? Czy często wydziela im losy w swoim gniewie?
Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.
A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher.
Bo Bóg chowa synom jego pomstę jego; nadgradza mu, aby to poczuł.
Bóg składa utrapienie dla swych dzieci. Niech mu samemu zapłaci, by to odczuł.
Oglądają oczy jego nieszczęście swoje, a z popędliwości Wszechmocnego pić będzie.
Niech jego własne oczy zobaczą zgubę i niech sam pije z zapalczywości Wszechmocnego.
Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest?
Bo cóż go obejdzie jego dom, gdy będzie po nim, kiedy liczba jego miesięcy zostanie obliczoną?
Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?
Czy Boga można uczyć poznania; Jego, który sądzi niebiosa?
Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest;
Jeden umiera w pełni pomyślności, zewsząd bezpieczny i spokojny;
Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się,
jego kadzie napełnione są mlekiem, a szpik jego kości – napojony.
Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą.
A inny umiera w goryczy duszy, gdyż nigdy nie zakosztował szczęścia.
Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.
Wspólnie ułożyli się w prochu i obu pokrywa robactwo.
Oto ja znam myśli wasze i zamysły, które przeciwko mnie złośliwie zmyślacie.
Oto znam wasze myśli i zamysły, którymi mnie krzywdzicie.
Bo mówicie: Gdzież jest dom książęcy? gdzie namiot przybytków niepobożnych?
Bo powiadacie: Gdzie jest dom tyrana? Gdzie namiot, co niegodziwcom służy za schronienie?
Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie?
Czemu więc po drodze nie pytaliście przechodniów oraz nie poznaliście ich dowodów,
Że w dzień zatracenia zły zachowany bywa, w dzień, którego gniew przywiedziony bywa.
że w dzień klęski zły bywa oszczędzany, a w dzień gniewu zostają uprowadzeni na bezpieczne miejsce?
Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci?
Kto mu w twarz wytyka jego drogę? Spełnił – któż mu za to odpłaci?
Wszakże i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zawżdy zostanie.
A kiedy zostanie wyprowadzony do grobów, jeszcze trzymają straż przy jego kurhanie.
Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby.
Słodkie są mu skiby doliny, a za nim, jak i przed nim, ciągnie się niezliczony tłum.
Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?
Więc jakże możecie mnie tak błaho pocieszać; przecież wasze odpowiedzi pozostają obłudą.