Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 26

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

A Ijob odpowiadając rzekł:

nbg

Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:

ubg

A Hiob tak odpowiedział:

2
bg

Jakożeś ratował tego, który nie ma mocy? a jakoś wybawił ramię, które nie ma siły?

nbg

Jakże pokrzepiłeś bezsilnego, wsparłeś ramię pozbawionego mocy!

ubg

Jakże uratowałeś tego, który nie ma mocy? Jakże wybawiłeś ramię, które nie ma siły?

3
bg

Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył?

nbg

Jak oświeciłeś bezrozumnego i objawiłeś mu pełnię wiedzy!

ubg

Jakże doradziłeś temu, który nie ma mądrości? Jakże dokładnie nauczyłeś tej sprawy?

4
bg

Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?

nbg

Komu wynurzyłeś twe słowa i czyje natchnienie z ciebie wyszło?

ubg

Komu powiedziałeś te słowa? Czyj to duch wyszedł od ciebie?

5
bg

I martwe rzeczy rodzą się pod wodami, i obywatele ich.

nbg

Oto drżą nawet duchy zmarłych, głęboko pod wodami oraz ich mieszkańcami.

ubg

Rzeczy martwe rodzą się pod wodami oraz ich mieszkańcy.

6
bg

Odkryte są przepaści przed nim, a nie ma przykrycia zatracenie.

nbg

Przed Nim obnażona jest Kraina Umarłych, a także nie ma zasłony zatracenie.

ubg

Piekło jest odkryte przed nim i zatracenie nie ma przykrycia.

7
bg

Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem.

nbg

Rozciąga północ nad pustką, ziemię zawiesza na nicości.

ubg

Rozciągnął północ nad pustym miejscem i ziemię zawiesił na niczym.

8
bg

Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.

nbg

W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.

ubg

Zawiązuje wody w swoich obłokach, a obłok nie pęka pod nimi.

9
bg

Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

nbg

Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.

ubg

Zatrzymuje widok swego tronu, rozciąga nad nim swój obłok.

10
bg

Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.

nbg

Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.

ubg

Wodom nakreślił granice, aż nastąpi koniec światłości i ciemności.

11
bg

Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.

nbg

Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.

ubg

Filary niebios trzęsą się i zdumiewają się jego gromem.

12
bg

Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.

nbg

Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.

ubg

Swoją mocą dzieli morze, a swoją roztropnością uśmierza jego nawałnicę.

13
bg

Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.

nbg

Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.

ubg

Swoim duchem przyozdobił niebiosa, a jego ręka stworzyła pokrzywionego węża.

14
bg

Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?

nbg

Oto zarysy Jego dróg, ale i tylko szept wieści, którą zasłyszeliśmy o Nim. Przecież Jego wszechmoc jest gromowładną – któż ją zrozumie!

ubg

Oto tylko cząstka jego dróg, ale jakże mało o nim słyszymy! A kto pojmie grzmot jego wielkiej potęgi?