Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 29

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:

ubg

Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:

2
bg

Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

ubg

Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;

3
bg

Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;

ubg

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

4
bg

Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;

ubg

Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;

5
bg

Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;

ubg

Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;

6
bg

Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

ubg

Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

7
bg

Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

ubg

Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.

8
bg

Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

ubg

Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.

9
bg

Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

ubg

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

10
bg

Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

ubg

Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.

11
bg

Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,

ubg

Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;

12
bg

Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.

ubg

Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.

13
bg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.

ubg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.

14
bg

W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.

ubg

Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.

15
bg

Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.

ubg

Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.

16
bg

Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.

ubg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.

17
bg

I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.

ubg

I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.

18
bg

Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.

ubg

Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.

19
bg

Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.

ubg

Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.

20
bg

Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.

ubg

Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.

21
bg

Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.

ubg

Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.

22
bg

Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.

ubg

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

23
bg

Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.

ubg

Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.

24
bg

Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.

ubg

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

25
bg

Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.

ubg

Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.