Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 29

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:

ubg

Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:

2
nbg

Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?

ubg

Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;

3
nbg

Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.

ubg

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

4
nbg

Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.

ubg

Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;

5
nbg

Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.

ubg

Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;

6
nbg

Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.

ubg

Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

7
nbg

Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.

ubg

Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.

8
nbg

Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.

ubg

Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.

9
nbg

Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.

ubg

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

10
nbg

Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.

ubg

Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.

11
nbg

Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.

ubg

Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;

12
nbg

Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.

ubg

Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.

13
nbg

Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.

ubg

Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.

14
nbg

Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.

ubg

Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.

15
nbg

Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.

ubg

Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.

16
nbg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.

ubg

Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.

17
nbg

Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.

ubg

I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.

18
nbg

Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.

ubg

Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.

19
nbg

Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.

ubg

Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.

20
nbg

Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.

ubg

Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.

21
nbg

Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.

ubg

Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.

22
nbg

Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.

ubg

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

23
nbg

Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.

ubg

Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.

24
nbg

Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.

ubg

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

25
nbg

Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.

ubg

Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.