Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 32
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;
A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;
Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.
Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.
Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.
Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.
Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.
Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.
Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.
Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.
I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.
I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.
Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.
Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.
Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.
Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.
Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;
Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.
Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.
Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.
Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.
Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?
Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.
Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.
Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.
Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.
Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.
Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.
Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.
Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.
Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.
Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?
Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.