Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 32
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;
Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.
Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.
Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.
Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.
I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.
Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.
Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.
Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.
Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?
Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.
Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.
Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.
Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?