Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 32

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:

nbg

A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;

ubg

A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;

2
bg

Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.

nbg

wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.

ubg

Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.

3
bg

Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.

nbg

Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.

ubg

Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.

4
bg

Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.

nbg

Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.

ubg

Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.

5
bg

Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.

nbg

Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.

ubg

Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.

6
bg

I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.

nbg

I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.

ubg

I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.

7
bg

Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.

nbg

Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.

ubg

Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.

8
bg

Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.

nbg

Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.

ubg

Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.

9
bg

Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.

nbg

Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.

ubg

Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.

10
bg

Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.

nbg

Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.

ubg

Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.

11
bg

Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.

nbg

Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.

ubg

Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.

12
bg

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.

nbg

Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.

ubg

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;

13
bg

Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.

nbg

Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.

ubg

I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.

14
bg

Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.

nbg

Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.

ubg

Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.

15
bg

Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.

nbg

Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.

ubg

Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.

16
bg

Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.

nbg

Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?

ubg

Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.

17
bg

Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.

nbg

Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.

ubg

Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.

18
bg

Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.

nbg

Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.

ubg

Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.

19
bg

Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.

nbg

Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.

ubg

Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.

20
bg

Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.

nbg

Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.

ubg

Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.

21
bg

Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.

nbg

Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.

ubg

Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.

22
bg

Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.

nbg

Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?

ubg

Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.