Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.
I nareszcie Ijob otworzył swoje usta oraz przeklął swój dzień.
I zawołał Ijob, mówiąc:
Potem się odezwał, mówiąc:
Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc,w którą rzeczono: Począł się mężczyzna!
Bodajby zginął ten dzień, w którym się urodziłem oraz noc w której mówiono: Poczęty chłopiec.
Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością!
Bodajby ten dzień pozostał ciemnym; bodajby się o niego nie pytał Bóg na wysokości, a także nie zaświecił nad nim jasny promień.
Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!
Bodajby zachmurzyła go ciemność oraz śmiertelna pomroka, zawisnął nad nim gęsty obłok i trwożyły go dzienne zaćmienia.
Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła!
I ową noc – niech ją ogarnia mrok, by się nie zaliczała pomiędzy doby roku, i nie weszła w poczet miesięcy.
Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej!
Tak, bodajby ta noc pozostała bezpłodną i nie przeniknął jej głos radości.
Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój!
Bodajby jej złorzeczyli zaklinacze losu, gotowi obudzić potwora.
Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej!
Bodajby się zaćmiły jej gwiazdy brzasku, daremnie czekała na świt i nigdy nie zobaczyła słońca poranku.
Iż nie zawarła drzwi żywota mego, a nie skryła boleści od oczu moich.
Ponieważ nie zamknęła bram mojego matczynego łona oraz nie skryła nędzy przed mymi oczami.
Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął?
Czemu nie zmarłem już w łonie matki? Nie skonałem, gdy wyszedłem do życia?
Przeczże mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi?
Czemu podjęły mnie kolana; czemu piersi, abym je ssał?
Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,
Leżałbym teraz i spoczywał, spałbym oraz zażywał spokoju,
Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;
wraz z królami i radcami ziemi, co wystawiali sobie ruiny.
Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,
Czy z bogatymi w złoto książętami, co srebrem napełniali swoje domy.
Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości?
Albo czemu jak zagrzebany płód, nie byłem jak niemowlęta, które nigdy nie ujrzały światła?
Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę.
Niegodziwi zaprzestali tam fukać, a wyczerpani z sił znajdują tam pokój.
Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich,
Razem odpoczywają więźniowie, nie słysząc głosu naganiacza.
Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.
Mały i wielki – tam są sobie równi, a niewolnik wyzwolony od swego pana.
Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha?
Po co On obdarza światłem nędzarzy, a życiem rozgoryczonych w duchu?
Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;
Tych, którzy wypatrują śmierci a nie przychodzi; którzy jej poszukują pilniej niż skarbów.
Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.
Tych, co by się cieszyli aż do zachwytu, radowali, gdyby znaleźli grób.
Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?
Jestem człowiekiem, którego ścieżka została zakryta, którego Bóg zewsząd ogrodził.
Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;
Gdyż mojemu chlebowi towarzyszy mój jęk, a me skargi rozlewają się niczym woda.
Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.
Bo czego strasznego się lękałem – to mnie spotkało, a czego się obawiałem – to mnie przypadło.
Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.
Nie zaznałem jeszcze wypoczynku, spokoju oraz wytchnienia, a już nadeszła nowa trwoga.