Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 3

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.

nbg

I nareszcie Ijob otworzył swoje usta oraz przeklął swój dzień.

ubg

Potem Hiob otworzył swoje usta i przeklinał swój dzień.

2
bg

I zawołał Ijob, mówiąc:

nbg

Potem się odezwał, mówiąc:

ubg

Hiob odezwał się i zawołał:

3
bg

Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc,w którą rzeczono: Począł się mężczyzna!

nbg

Bodajby zginął ten dzień, w którym się urodziłem oraz noc w której mówiono: Poczęty chłopiec.

ubg

Niech zginie dzień, w którym się urodziłem, i noc, w którą powiedziano: Poczęty mężczyzna.

4
bg

Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością!

nbg

Bodajby ten dzień pozostał ciemnym; bodajby się o niego nie pytał Bóg na wysokości, a także nie zaświecił nad nim jasny promień.

ubg

Niech ten dzień stanie się ciemnością, niech o niego nie troszczy się Bóg z wysokości i nie oświetla go światłość.

5
bg

Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!

nbg

Bodajby zachmurzyła go ciemność oraz śmiertelna pomroka, zawisnął nad nim gęsty obłok i trwożyły go dzienne zaćmienia.

ubg

Niech go pokryje ciemność i cień śmierci, niech go ogarnie obłok i przerazi mrok dnia.

6
bg

Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła!

nbg

I ową noc – niech ją ogarnia mrok, by się nie zaliczała pomiędzy doby roku, i nie weszła w poczet miesięcy.

ubg

Niech tą nocą zawładnie ciemność, niech nie będzie liczona wśród dni roku i nie wejdzie w liczbę miesięcy.

7
bg

Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej!

nbg

Tak, bodajby ta noc pozostała bezpłodną i nie przeniknął jej głos radości.

ubg

Niech ta noc będzie samotna, niech nie będzie w niej radosnego śpiewu.

8
bg

Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój!

nbg

Bodajby jej złorzeczyli zaklinacze losu, gotowi obudzić potwora.

ubg

Niech przeklną ją ci, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi podnieść swój lament.

9
bg

Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej!

nbg

Bodajby się zaćmiły jej gwiazdy brzasku, daremnie czekała na świt i nigdy nie zobaczyła słońca poranku.

ubg

Niech gwiazdy zaćmią się o zmierzchu, niech nie doczeka się światła ani nie zobaczy zorzy porannej;

10
bg

Iż nie zawarła drzwi żywota mego, a nie skryła boleści od oczu moich.

nbg

Ponieważ nie zamknęła bram mojego matczynego łona oraz nie skryła nędzy przed mymi oczami.

ubg

Bo nie zamknęła drzwi łona mej matki i nie ukryła smutku przed moimi oczami.

11
bg

Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął?

nbg

Czemu nie zmarłem już w łonie matki? Nie skonałem, gdy wyszedłem do życia?

ubg

Czemu nie umarłem w łonie? Czemu nie zginąłem, kiedy wyszedłem z łona?

12
bg

Przeczże mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi?

nbg

Czemu podjęły mnie kolana; czemu piersi, abym je ssał?

ubg

Czemu przyjęły mnie kolana? Czemu przyjęły mnie piersi, abym mógł je ssać?

13
bg

Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,

nbg

Leżałbym teraz i spoczywał, spałbym oraz zażywał spokoju,

ubg

Teraz bowiem leżałbym i trwał w spokoju, spałbym i odpoczywał;

14
bg

Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;

nbg

wraz z królami i radcami ziemi, co wystawiali sobie ruiny.

ubg

Z królami i z doradcami ziemi, którzy sobie budowali opustoszałe miejsca;

15
bg

Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,

nbg

Czy z bogatymi w złoto książętami, co srebrem napełniali swoje domy.

ubg

Albo z książętami, którzy mieli złoto i napełnili swe domy srebrem;

16
bg

Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości?

nbg

Albo czemu jak zagrzebany płód, nie byłem jak niemowlęta, które nigdy nie ujrzały światła?

ubg

Albo czemu nie stałem się jak ukryty, martwy płód, jak niemowlęta, które nie widziały światła?

17
bg

Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę.

nbg

Niegodziwi zaprzestali tam fukać, a wyczerpani z sił znajdują tam pokój.

ubg

Tam bezbożni przestają straszyć, tam pozbawieni siły odpoczywają.

18
bg

Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich,

nbg

Razem odpoczywają więźniowie, nie słysząc głosu naganiacza.

ubg

Tam więźniowie razem wypoczywają i nie słyszą głosu ciemięzcy.

19
bg

Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.

nbg

Mały i wielki – tam są sobie równi, a niewolnik wyzwolony od swego pana.

ubg

Mały i wielki są tam sobie równi i niewolnik jest wolny od swego pana.

20
bg

Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha?

nbg

Po co On obdarza światłem nędzarzy, a życiem rozgoryczonych w duchu?

ubg

Czemu nędznemu dane jest światło, a życie tym, którzy są rozgoryczeni na duszy;

21
bg

Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;

nbg

Tych, którzy wypatrują śmierci a nie przychodzi; którzy jej poszukują pilniej niż skarbów.

ubg

Którzy z tęsknotą wypatrują śmierci, a ta nie przychodzi, choć jej szukają pilniej niż ukrytych skarbów;

22
bg

Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.

nbg

Tych, co by się cieszyli aż do zachwytu, radowali, gdyby znaleźli grób.

ubg

Którzy wielce się radują i cieszą, kiedy grób znajdują?

23
bg

Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?

nbg

Jestem człowiekiem, którego ścieżka została zakryta, którego Bóg zewsząd ogrodził.

ubg

Czemu dane jest światło człowiekowi, którego droga jest ukryta i którego Bóg osaczył?

24
bg

Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;

nbg

Gdyż mojemu chlebowi towarzyszy mój jęk, a me skargi rozlewają się niczym woda.

ubg

Kiedy bowiem mam jeść, przychodzi moje wzdychanie, a moje jęki rozchodzą się jak woda;

25
bg

Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.

nbg

Bo czego strasznego się lękałem – to mnie spotkało, a czego się obawiałem – to mnie przypadło.

ubg

Bo to, czego się bałem, spotkało mnie, a to, czego się obawiałem, spadło na mnie.

26
bg

Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.

nbg

Nie zaznałem jeszcze wypoczynku, spokoju oraz wytchnienia, a już nadeszła nowa trwoga.

ubg

Nie byłem bezpieczny, nie miałem spokoju ani odpoczynku, a jednak nadeszła trwoga.